Veel vragen, weinig antwoorden

In ‘De wezenlozen’ van Wytske Versteeg vertellen vier familieleden over hun band met de overleden Gone, die op jonge leeftijd haar spraakvermogen verliest en dus haar eigen verhaal niet kan vertellen.

Gone verliest op jonge leeftijd haar spraakvermogen als gevolg van een ziekte. Ze is daardoor ook het contact met de werkelijkheid kwijtgeraakt en ‘communiceert’ eigenlijk alleen nog met haar vader, Siegfried. Als hij stervende is, weten Gones moeder Clarissa en haar tweelingzus Ismeen niet goed wat ze met haar aan moeten vangen. Gone kan niet alleen zijn, maar moeder en dochter willen vooral bij Siegfried blijven. Dan verschijnt George, de broer van Siegfried. Gone lijkt ook met hem een band te hebben. Als George aanbiedt om tijdelijk voor haar te zorgen in zijn villa, stemmen Clarissa en Ismeen toe, met de nodige waarschuwingen. Want: Gone eet niet, ze lijkt in een soort hongerstaking te zijn.
Dit kun je al lezen op de achterflap van het boek.

Ismeen, George, Clarissa en Siegfried vertellen vervolgens op basis van hun herinneringen aan Gone hun verhaal, waardoor je als lezer geen chronologisch verhaal voorgeschoteld krijgt.

‘De wezenlozen’ werpt veel vragen op. Welke ziekte heeft Gone? Waarom grijpt er niemand echt in als ze niet meer eet? Waarom laten moeder en dochter het zo ver komen dat Gone een nationale bekendheid wordt? En dat zijn nog maar een paar centrale vragen, ieder personage werpt eigenlijk nieuwe vragen op. Naarmate je meer van de talloze verwijzingen in het boek kunt volgen, zijn er ook meer vragen. Antwoorden krijg je als lezer veel minder, die moet je voor het grootste zelf bedenken. ‘De wezenlozen’ is daarmee geen boek voor luie lezers.

Van mij hoeft een schrijver niet alles uit te leggen, ik leg graag zelf verbanden. Maar ‘De wezenlozen’ hangt wat mij betreft te veel van verwijzingen aan elkaar. Versteeg schrijft prachtig, dat zondermeer. De observaties die ze doet rondom alle programma’s die ingaan op Gones situatie en wat dit betekent vind ik erg krachtig. Maar iets meer concrete antwoorden hadden dit voor mij een interessanter boek gemaakt.