Wat een prachtige, iets wat trage maar oh zo emotionele roman

Een een paar dagen terug las ik Het licht van de Zee van M. L. Stedman, een roman die oorspronkelijk verscheen in 2012 en nu opnieuw is uitgebracht. En terecht, want dit is zo’n verhaal dat zich langzaam ontvouwt en nog lang in je gedachten blijft hangen.

We volgen Tom Sherbourne, die na de verschrikkingen van de Eerste Wereldoorlog kiest voor een stil bestaan als vuurtorenwachter op het afgelegen Janus Rock, voor de kust van West-Australië. Samen met zijn vrouw Isabel leeft hij daar ver van de bewoonde wereld. Hun leven is rustig en gelukkig, al blijft hun grootste wens – een kind – onvervuld.

Wanneer op een dag een boot aanspoelt met daarin een dode man en een huilende baby, verandert alles. Tom en Isabel nemen een beslissing die op dat moment logisch voelt, maar die grote gevolgen zal hebben – niet alleen voor henzelf, maar ook voor anderen.

Stedman schrijft in prachtige, beschrijvende zinnen en weet de ruige natuur en de eenzaamheid van het eiland bijna tastbaar te maken. De traagheid van het verhaal past perfect bij die setting. Gaandeweg ontvouwen zich steeds meer lagen en groeit vooral de innerlijke strijd van Tom uit tot het hart van het verhaal: kies je voor liefde, of voor wat juist is?

Het is een rustige, emotionele en gelaagde roman over verlies, schuld en de moeilijke keuzes die mensen maken wanneer hun hart en geweten botsen.

Ik raad je hem van harte aan als je ook net is zo genoten hebt van ‘Een leven zo ver’
Beoordeling: 4,5 ster