Lezersrecensie
Met liefde voor het boerenbedrijf
“De pik hangt er goed voor maar Tantetje wil niet. Toch niet. Ze loopt gewoon onder hem vandaan.
‘Ze wil niet’, zeg ik tegen Vonk en we kijken allebei naar het kostbare sperma dat van d’r bil glijdt.
‘Kan hij er nog een doen?’ vraag ik.
‘Ketel kan alles.’ Hij wijst naar Tantetje die onverschillig voor wat ook aan het gras in de boomgaard is begonnen. ‘Ze is op natocht Rook.’ Hij loopt met de stier een stuk naar achteren zodat ik erlangs kan met Tantetje en Kokkie kan gaan halen.”
Krimpenerwaard 1974. Tochtige koeien. Berini’s. Hooischudders. Koeienschetsers. Luchtbuksen. De Vivo. Hot Chocolat. Het boerenbedrijf van Dirk Rook en zijn vrouw Leie vormt de achtergrond voor dit verhaal met een aan de bijbel ontleende titel. Voor mij onduidelijk waarom deze onaantrekkelijk titel is gekozen. En de cover nodigt ook niet echt uit. Maar gelukkig werd ik attent gemaakt op dit boek.
En wat een verrassend debuut van Machteld Siegmann is dit! Haar liefde voor het boerenbedrijf spat er vanaf. Een fraai gecomponeerd verhaal met een mooie spanningsboog. Korte hoofdstukken verteld door zowel Dirk als Leie, maar ook door hun twee kinderen. De puberende Anton en de lieve 11-jarige Meeus:
“Het paard heet gewoon paard. We hebben er maar een, dus iedereen weet wie er bedoeld wordt als we het over het paard hebben. Anton heeft een keer besloten hem Raket te noemen en dat heeft hij een hele poos volgehouden, steeds als iemand het paard zei, vroeg hij: ‘Bedoel je Raket?’ Maar omdat iedereen gewoon paard bleef zeggen, is hij er na een tijdje mee gestopt.”
Van dit soort onbelangrijke maar mooie details staat het boek vol. Iedere verteller heeft een eigen taal en observatie. Af en toe een terugblik naar de jaren ‘40 en ‘50. Naar het begin van het oorlogstrauma van Leie als zij als 3-jarig Joods meisje wordt afgeleverd bij een boerderij in Zanegeest (thans een buurtschap van Bergen NH). Daar opent het boek mee. Dat oorlogstrauma van Leie is het centrale thema. Even was ik bang dat het verhaal te zwaar zou worden. Maar nu ik het uit heb kan ik niet anders concluderen dan dat de schrijfster een mooie balans heeft weten te vinden tussen licht en donker.
‘Ze wil niet’, zeg ik tegen Vonk en we kijken allebei naar het kostbare sperma dat van d’r bil glijdt.
‘Kan hij er nog een doen?’ vraag ik.
‘Ketel kan alles.’ Hij wijst naar Tantetje die onverschillig voor wat ook aan het gras in de boomgaard is begonnen. ‘Ze is op natocht Rook.’ Hij loopt met de stier een stuk naar achteren zodat ik erlangs kan met Tantetje en Kokkie kan gaan halen.”
Krimpenerwaard 1974. Tochtige koeien. Berini’s. Hooischudders. Koeienschetsers. Luchtbuksen. De Vivo. Hot Chocolat. Het boerenbedrijf van Dirk Rook en zijn vrouw Leie vormt de achtergrond voor dit verhaal met een aan de bijbel ontleende titel. Voor mij onduidelijk waarom deze onaantrekkelijk titel is gekozen. En de cover nodigt ook niet echt uit. Maar gelukkig werd ik attent gemaakt op dit boek.
En wat een verrassend debuut van Machteld Siegmann is dit! Haar liefde voor het boerenbedrijf spat er vanaf. Een fraai gecomponeerd verhaal met een mooie spanningsboog. Korte hoofdstukken verteld door zowel Dirk als Leie, maar ook door hun twee kinderen. De puberende Anton en de lieve 11-jarige Meeus:
“Het paard heet gewoon paard. We hebben er maar een, dus iedereen weet wie er bedoeld wordt als we het over het paard hebben. Anton heeft een keer besloten hem Raket te noemen en dat heeft hij een hele poos volgehouden, steeds als iemand het paard zei, vroeg hij: ‘Bedoel je Raket?’ Maar omdat iedereen gewoon paard bleef zeggen, is hij er na een tijdje mee gestopt.”
Van dit soort onbelangrijke maar mooie details staat het boek vol. Iedere verteller heeft een eigen taal en observatie. Af en toe een terugblik naar de jaren ‘40 en ‘50. Naar het begin van het oorlogstrauma van Leie als zij als 3-jarig Joods meisje wordt afgeleverd bij een boerderij in Zanegeest (thans een buurtschap van Bergen NH). Daar opent het boek mee. Dat oorlogstrauma van Leie is het centrale thema. Even was ik bang dat het verhaal te zwaar zou worden. Maar nu ik het uit heb kan ik niet anders concluderen dan dat de schrijfster een mooie balans heeft weten te vinden tussen licht en donker.
1
Reageer op deze recensie
