Familiekroniek

“Mijn eerste aanraking met de geheimen die mijn leven zouden gaan beheersen, was de vondst die ik op een verloren namiddag op de zolder van ons huis in Voorburg deed. Achter een paar hermetisch gesloten kisten ontdekte ik in de klerenkast, verscholen achter een dikke haag van zwaar naar mottenballen ruikende uitgehangen winterjassen, nog een kist die – achteraf wonderlijk genoeg – geopend bleek te kunnen worden. Er lag, naast wat hemden, broeken en prullaria, een helm in. Zwart en dreigend glanzend, met aan de ene kant een rood-wit-zwart embleem en aan de andere kant twee helwitte kleine bliksemschichten.”

Met deze teaser begint de De stamhouder. Alexander Münninghoff is dan 4 jaar. Het is 1948. Het echte verhaal begint als Joannes Münninghoff, zijn grootvader, aan het begin van de Eerste Wereldoorlog naar Riga verhuist. Daar trouwt hij in 1919 met Erica von Schumacher. Frans, de vader van Alexander, is de oudste van 4 kinderen die uit dat huwelijk voortkomen. Aan het begin van de Tweede Wereldoorlog vlucht het gezin naar Nederland. Joannes was toen inmiddels een van de rijkste mensen van Letland.

Er gebeurt echt ontzettend veel in dit boek. Ook draait het om moeizame vader-zoon relaties. En het leest als een trein. Het tweede deel van het boek is beter omdat je merkt dat Alexander vanaf dat moment oud genoeg is om zelf ook dingen te herinneren. Het gaat dan meer leven. Er is bijvoorbeeld een mooie scene waar hij op elfjarige leeftijd verhuist naar Duitsland en dan kennismaakt met buurjongen Hans. Ze spelen oorlogje met tinnen soldaatjes. De volgende dag maakt Alexander kennis met de vader van Hans, Kriegsverletzter Erster Klasse.

Het verbaast me niet dat er een tv-serie in de maak is die eind 2021 wordt uitgezonden. Alexander zal dit helaas niet meer meemaken. Hij is in 2020 overleden op 76-jarige leeftijd.

Onbegrijpelijk en erg jammer dat er behalve op de cover geen enkele foto in dit boek staat! Juist in een autobiografische familiekroniek verwacht je dat.