Toen God verdween

“Als je God zoekt, zoek je misschien naar datgene wat er altijd lijkt te zijn geweest, waar je niet omheen kan. Ik denk dat het in mijn eigen geval meer omgekeerd ging. Vanaf het moment dat God verdween, begreep ik mijn jeugd niet meer. Ik bedoel: ik weet niet meer hoe ik het noemen of begrijpen moet, wat ik gelovig heb beleefd. Terwijl ik het me gewoon herinneren kan.”

Roelof ten Napel is dichter en schrijver. Een zoon van is niet altijd even makkelijk te lezen. Het is proza met poëzie. Soms moest ik even terug, wat staat hier nu eigenlijk? Ook nogal wat sprongen in de tijd. Wel een aantal mooie scenes. Bijvoorbeeld als Wolff, de hoofdpersoon, op een klapstoel plaatsneemt voor het graf van zijn vader en voordraagt uit de eerste brief van Paulus aan de Corinthiërs.

“Ik zal het stuk eerst maar weer voorlezen, hoewel je het vast uit je hoofd hebt gekend.”

Geloof en homoseksualiteit. Gelukkig ligt dit boek niet te zwaar op de maag.