Lezersrecensie
Aanmodderen op de ventweg
Marc-Marie Huijbregts heeft eens tijdens een conference gezegd dat hetero’s het maar makkelijk hebben, zij rijden lekker door op de snelweg! Terwijl homo’s maar wat aanmodderen op de ventweg. Gelukkig levert dat soms hele mooie boeken op, zoals Lieg met mij.
Tijdens het eindexamenjaar wordt Philippe verliefd op een jongen in een andere klas:
“Ik denk: hij kent me niet, helemaal niet. Natuurlijk heeft hij me wel eens gezien, maar niets, geen enkel beeld daarvan is beklijfd. Misschien is het gerucht dat over mij rondgaat hem ter ore gekomen, maar hij heeft nooit meegedaan met degenen die naar me sissen of me bespotten. De kans dat hij de loftuitingen van de docenten aan mijn adres heeft gehoord is ook nihil; waarschijnlijk kan dat hem ook geen barst schelen. Ik ben een vreemde voor hem.”
Een overbekend thema. Maar vanwege de zeer fraaie stijl erg genoten. Dat genieten duurde niet lang, want je hebt het in een avond uit. Het boek bestaat uit drie delen, drie jaren. Waarbij ik vooral het eerste deel, 1984, heel erg goed vond.
Onbegrijpelijk vind ik het dat de Nederlandse uitgever zo’n anonieme zwart-wit foto op de cover heeft gezet. Het Franse origineel heeft een foto op de cover staan die in detail wordt beschreven in het verhaal! Het is de foto die Philippe*, de hoofdpersoon en verteller, van zijn vriend Thomas Andrieu heeft genomen tijdens een uitstapje in 1984: https://www.boekmeter.nl/book/85234. Ik kan iedereen aanraden deze cover te bekijken alvorens het boek te lezen.
* Nadat ik het boek uit had las ik een interview met Philippe Besson in het Parool. Hieruit begrijp ik dat het een autobiografisch verhaal is. Als dat waar is dan is het zeker een bijzonder verhaal. Heel gedurfd ook. Of is het een leugen?
Tijdens het eindexamenjaar wordt Philippe verliefd op een jongen in een andere klas:
“Ik denk: hij kent me niet, helemaal niet. Natuurlijk heeft hij me wel eens gezien, maar niets, geen enkel beeld daarvan is beklijfd. Misschien is het gerucht dat over mij rondgaat hem ter ore gekomen, maar hij heeft nooit meegedaan met degenen die naar me sissen of me bespotten. De kans dat hij de loftuitingen van de docenten aan mijn adres heeft gehoord is ook nihil; waarschijnlijk kan dat hem ook geen barst schelen. Ik ben een vreemde voor hem.”
Een overbekend thema. Maar vanwege de zeer fraaie stijl erg genoten. Dat genieten duurde niet lang, want je hebt het in een avond uit. Het boek bestaat uit drie delen, drie jaren. Waarbij ik vooral het eerste deel, 1984, heel erg goed vond.
Onbegrijpelijk vind ik het dat de Nederlandse uitgever zo’n anonieme zwart-wit foto op de cover heeft gezet. Het Franse origineel heeft een foto op de cover staan die in detail wordt beschreven in het verhaal! Het is de foto die Philippe*, de hoofdpersoon en verteller, van zijn vriend Thomas Andrieu heeft genomen tijdens een uitstapje in 1984: https://www.boekmeter.nl/book/85234. Ik kan iedereen aanraden deze cover te bekijken alvorens het boek te lezen.
* Nadat ik het boek uit had las ik een interview met Philippe Besson in het Parool. Hieruit begrijp ik dat het een autobiografisch verhaal is. Als dat waar is dan is het zeker een bijzonder verhaal. Heel gedurfd ook. Of is het een leugen?
1
Reageer op deze recensie
