Lezersrecensie
Een minder warm nest
Vorig jaar Confettiregen van Splinter Chabot met veel plezier gelezen. Mijn vaders hand van zijn vader kwam toevallig op mijn pad. Het artwork van beide boeken, allebei ontworpen door Anton Corbijn, kon niet meer verschillen. Het vrolijke roze van de een en de inktzwarte hand van de ander. Qua inhoud zijn het allebei ontwikkelingsromans. Splinter verhaalt over zijn moeizame weg richting ‘coming-out’ en Bart over zijn moeizame relatie met zijn vader (en moeder) tijdens zijn jeugd.
Door het boek van Splinter, dat twee maanden na dit boek uitkwam, kreeg ik de indruk dat hij uit een warm nest komt. Het nest waar zijn vader Bart uitkwam was aanmerkelijk minder warm. Zo zelfs dat Bart, eenmaal volwassen, zijn ouders niet of nauwelijks meer heeft gezien. De laatste 17 jaar woonden ze weer dicht bij elkaar in Den Haag. Maar ook dat leidde slechts tot een enkele terloopse ontmoeting. Waarvan die met zijn moeder in de lokale Albert Heijn bij mij zorgde voor plaatsvervangende schaamte. Bekende Nederlander zijn lijkt me al niet altijd even plezierig maar dit was gênant.
Chabot vertelt ons het verhaal over zijn jeugd vanuit een ziekenhuisbed waar hij met een ernstige infectieziekte ligt. Dat perspectief van terugkijken terwijl je misschien niet lang meer te leven hebt werkt goed. Laat je niet afschrikken door de ruim 400 pagina’s. Het leest vlot weg. En ondanks het loodzware thema wordt het door de anekdotische stijl van Chabot nooit te zwaar. En passant krijg je een mooi tijdsbeeld van eind jaren ’50 en ’60.
NRC gaf dit boek slechts 2 sterren. De recensent verwijt Chabot weinig introspectie. Ik vond dat juist goed. Natuurlijk dacht ik ook af en toe: nou Bart je hebt het er ook wel naar gemaakt! Maar ik zou het raar hebben gevonden als hij zijn jonge zelf steeds zou analyseren. Vanaf het moment dat het niet goed gaat met zijn moeder toont hij overigens wel een andere kant van zichzelf. Ook door de opmerkingen van zijn zus onverbloemd weer te geven brengt hij een mooie balans aan. Hij stelt zich dan kwetsbaar op. De lezer mag zelf de psycholoog spelen.
Door het boek van Splinter, dat twee maanden na dit boek uitkwam, kreeg ik de indruk dat hij uit een warm nest komt. Het nest waar zijn vader Bart uitkwam was aanmerkelijk minder warm. Zo zelfs dat Bart, eenmaal volwassen, zijn ouders niet of nauwelijks meer heeft gezien. De laatste 17 jaar woonden ze weer dicht bij elkaar in Den Haag. Maar ook dat leidde slechts tot een enkele terloopse ontmoeting. Waarvan die met zijn moeder in de lokale Albert Heijn bij mij zorgde voor plaatsvervangende schaamte. Bekende Nederlander zijn lijkt me al niet altijd even plezierig maar dit was gênant.
Chabot vertelt ons het verhaal over zijn jeugd vanuit een ziekenhuisbed waar hij met een ernstige infectieziekte ligt. Dat perspectief van terugkijken terwijl je misschien niet lang meer te leven hebt werkt goed. Laat je niet afschrikken door de ruim 400 pagina’s. Het leest vlot weg. En ondanks het loodzware thema wordt het door de anekdotische stijl van Chabot nooit te zwaar. En passant krijg je een mooi tijdsbeeld van eind jaren ’50 en ’60.
NRC gaf dit boek slechts 2 sterren. De recensent verwijt Chabot weinig introspectie. Ik vond dat juist goed. Natuurlijk dacht ik ook af en toe: nou Bart je hebt het er ook wel naar gemaakt! Maar ik zou het raar hebben gevonden als hij zijn jonge zelf steeds zou analyseren. Vanaf het moment dat het niet goed gaat met zijn moeder toont hij overigens wel een andere kant van zichzelf. Ook door de opmerkingen van zijn zus onverbloemd weer te geven brengt hij een mooie balans aan. Hij stelt zich dan kwetsbaar op. De lezer mag zelf de psycholoog spelen.
1
Reageer op deze recensie
