‘Aje moe kakken, moeje kakken.'

‘Aje moe kakken, moeje kakken.’ Zo leerde ik @stefaandegand kennen in de tv-serie De Ronde. Ik hield van z’n manier van acteren. Puur en rauw. Ook in latere escapades op tv, kon ik hem en z’n humor appreciëren.

Eind 2020 kwam z’n boek eraan en het stond dan ook direct op m’n wishlist. In de media was er al voldoende gezegd geweest over het verlies van z’n vrouw, maar de manier waarop Stefaan in dit boek alles zo mooi en terug zo puur en rauw vertelt, is echt fijn om lezen. Hoe hij als klein jongetje onder de indruk geraakt van het toneelspel tot z’n eerste première als acteur, het verhaal van z’n ouders en hoe hij voor en na het weduwnaar worden een prachtige en innige band schept met z’n dochtertje Mila. Alles komt aan bod in een, voor mij, nieuwe stijl van proza. Het boekje is niet zo dik en leest heerlijk vlot: quasi alsof je naar een monoloog aan het luisteren bent.

Ik heb moeten lachen en serieus slikken tijdens het lezen van dit dunne boekje, maar heb er ook enorm van genoten. Klungel maar lekker verder, Stefaan, je bent goed bezig.