Saaie eerste helft, mooie tweede helft

Een dun boek met een mooie cover over de vriendschapsband tussen 2 Italiaanse jongens, Pietro & Bruno, die opgroeien in de bergen, dat intrigeerde me wel.

Maar.

Ik heb me door dit boek echt moeten worstelen. Na een 100-tal pagina’s vond ik dat er nog weinig tot niks gebeurd was en dat er nog maar enkel een heel mooie omschrijving van de bergachtige landschappen was gegeven. Maar ik ben wel blij dat ik heb doorgebeten. De 2e helft van het boek maakt veel goed. Er gebeurt meer tussen Pietro & Bruno en ook de gebeurtenissen in hun levens zorgen voor mooie en boeiende verhaallijnen.

Als je toch geprikkeld bent om dit boek te lezen, heb ik maar 1 raad: doorbijten tot de tweede helft en dan ga je genieten van ‘De acht bergen’.