Cees van Rhienen over Sanctus

Simon Toyne waagt nog eens een poging om het geheimzinnige kloosterleven als decor te gebruiken voor een spannend verhaal. In mijn beleving is C.J. Sansom met Kloostermoord de laatste auteur die hem in dit genre is voorgegaan. Maar waar Sansom het liet liggen, is Toyne eveneens gestruikeld. De geloofwaardigheid van gebeurtenissen binnen het christelijke geloof verpulveren de spannende scènes tot lachwekkende situaties.

In Ruïn, een plaatsje in Zuid Turkije, staat op een berg de Citadel die een gesloten orde monniken herbergt. Broeder Samuel kan zijn aanwezigheid niet meer verantwoorden en vlucht. Hij vlucht niet de berg af maar klimt er tegenop. Als hij boven op de top staat, neemt hij urenlang de houding van Christus aan waarna hij zich van de berg stort.
Voor de bewoners van de Citadel is het zaak dat het lichaam terugkeert binnen de muren waardoor het grote geheim zich niet tussen de aardse bewoners zal verspreiden. Echter de nieuwsmedia komen achter de springpoging en publiceren hierover.
Liv Adamsen, zus van de jonge Samuel, ontdekt via de media dat haar broer nog in leven is geweest en snelt zich naar Zuid Turkije.
Daar zijn diverse partijen niet zo blij met haar bezoek en hebben tegenstrijdige belangen om haar te beschermen of te zorgen dat ze niets te weten komt over het bestaan van haar broer en de rol die hij had in de Citadel.

Er ontvouwt zich een jachtpartij die qua spanning een goede opbouw kent en je even rechtop laat zitten. Maar het ongeloofwaardige aspect dat er vanuit de religie wordt bij gestopt, laat je weer moedeloos terugzakken in je stoel. Jammer, het had zo anders kunnen zijn.