Een ode aan de liefde

Dit boek is een echte Adriaan van Dis. Korte, trefzekere zinnen waarbij de liefdevolle, zorgvuldige woordkeus het een zacht en poëtisch verhaal maakt.

Adriaan van Dis heeft met dit boek een monument willen opzetten voor de vrouw waar hij 38 jaar van heeft gehouden, maar wellicht nog meer van hun liefde voor elkaar. Een liefde in de schaduw omdat zij getrouwd is.

Het is een ontroerend boek, waar zoveel liefde uitspreekt. Iedereen mag hopen dat er iemand zoveel van je houdt. Het vertelt het verhaal van haar laatste tijd in het hospice waar ze samen terugkijken op hun leven samen, op de gestolen tijd in haar vakantiehuisje in de duinen en de vel reizen die ze samen maakten.

Wat het lezen van het boek hier en daar wat ongemakkelijk maakt, is dat zijn liefde een bekende persoon was en haar man ook. De man, die in het boek steevast de ander wordt genoemd. Hij neemt geen prominente rol in in het boek, maar Van Dis kan het toch niet nalaten om in het boek te suggereren dat zijn relatie met haar haar meer lief was dan haar relatie met haar man.

Of dat waar is, geeft niet. Dit is zijn verhaal. Zoals één van de motto’s voorin het boek zegt: “Wees een verhaal waar men graag aan terugdenkt, want wij zijn slechts verhalen” (Baha Al-Din Walad). Dit is zijn verhaal en daarmee een hartverwarmende ode aan de liefde.

Met dank aan @clubvanechtelezers en @atlascontact voor het recensie exemplaar.