Mijn verhaal zou misschien het jouwe kunnen zijn….. (tekst uit het boek)

Tijdens WOII wordt Natan opgehaald door een vrouw die kinderen probeert over te brengen naar veiliger oorden. Via verschillende wegen belanden ze in Villa Emma in het dorpje Nonantola. Beetje bij beetje voel je de sfeer veranderen en lees je dat het oorlogsgevaar ook in het dorpje aanwezig is en hoe de kinderen hun vlucht doorzetten…

Innig verhaal dat ontsproten is uit documenten en verhalen. Het verhaal pakt en laat een diepe indruk na. Het doet je nadenken over oorlog, verschrikkingen, gevangenschap, vluchten… De stijl is bijzonder Het zijn geen gewone zinnen zoals je in een boek leest. Meer de stijl van een documentaire dus. Het verwijst misschien wel naar de teksten uit de documenten. Dat was ook de bedoeling van de auteur. Hij wilde het verhaal brengen zoals het was. Het moest ‘echt’ blijven zonder te veel aanpassingen. De gebeurtenissen worden ook behandeld als in een documentaire en worden niet zo diep uitgewerkt.

De auteur heeft de personages ook gebaseerd op de teksten en de verhalen van de dorpsbewoners. Natan, de verteller en het hoofdpersonage, is een stille, verstandige maar emotionele jongen, die met zijn woorden en bedenkingen de situatie en het gevoel heel goed weergeeft van hoe iemand – en dan voornamelijk een kind, een vluchteling, zich voelt in een oorlogssituatie. Hoe het is om alles achter te laten zonder te weten wat er verder gebeurt met je dierbaren. Hij beschrijft de omgeving en de gevoelens op een zeer innige manier.

Wat me bijzonder opviel is dat er regelmatig in het verhaal de volgende zin terugkwam bvb op P 59 …ik hoop met heel mijn hart dat je naam niet vergeten zal worden. Zo kregen deze mensen als het ware een herdenking voor de hulp die ze geboden hebben aan al de Joodse vluchtelingen die ze via de Villa Emma hebben kunnen opvangen en doorsturen naar veilige plaatsen. Een zin die me bijzonder opviel en raakte was de volgende:
P165 Misschien heeft hij kwaad in de zin. Dat hoor je weleens, toch, van die gevallen. Maar vervolgens moet je langzamerhand toch beslissen, want zijn verhaal zou het jouwe kunnen zijn. Er is geen reden waarom dat niet zo zou zijn. Er is geen reden dat het niet kan gebeuren in de toekomst. Het enige verschil tussen jou en hem is toeval. Het is toeval dat er eentje binnen zit, hoog en droog, en de ander buiten staat, in de regen.

Al trekt de schrijfstijl me niet persoonlijk aan blijft het een kort verhaal met veel reflectie en met een grote impact, een verhaal dat je nog een tijdje achtervolgt en je doet nadenken. Een verhaal om misschien nog eens te herlezen.