een soort van recensie ofzo: De Wilde Robot

En toen zag ik dit boek. Dat moet ik lezen. SIKED! Het hele idee spreek mij aan alle kanten aan en in mijn hoofd had ik het boek al bijna geschreven. Wat een tof boek gaat dit zijn! Of toch niet?

“Hallo, ik ben ROZZUMunit 7134, maar zeg gerust Roz.” Zegt Roz als ze wakker wordt. Nou ja, wordt aangezet. Roz is namelijk aangespoeld op een eiland waar geen mensen leven en al helemaal geen robots. Zij is de enige. Op een paar andere aangespoelde robots na dan. Maar die zijn stuk. Roz denkt. Roz leert. Roz praat. Roz Leeft. Maar hoe overleeft een robot in het wild? Hoe kan een robot ooit vriendschap sluiten? En hoe zorgt Roz ervoor om uit de handen te blijven van…

SIKED was ik! Weet je nog? Toen wist ik nog niet dat dit voor een stuk jongere kinderen geschreven was dan ik in mijn hoofd had. Even schakelen. Maar dat gaat gelukkig snel. Het is namelijk geen kinderachtig boek.

De Wilde Robot is echt een boek dat ik voor zou lezen aan mijn eventuele kinderen. In elk hoofdstuk zit wel een klein lesje over het leven in de natuur, anders zijn, vriendschap of klimaatverandering. Ze worden door deze robot ongetwijfeld wijzere mensjes.

De natuur kan prachtig zijn maar Peter Brown laat ook zeker de donkere kant niet achterwege. Het is geen boek waar alle dieren vriendjes van elkaar zijn en blij om elkaar heen dartelen. Het blijft het wild en daar moet gegeten worden. Daar overleven dieren de barre kou niet. Daar hebben kleine gansjes geen ouders…

Ik houd van boeken met plaatjes. Het plaatje op de cover zorgde ervoor dat ik bij dit boek bleef hangen en in het boek zijn er nog veel meer te vinden. Het zijn simpele illustraties maar echt precies goed!

In mijn versie was de jacht op Roz langer, spannender en intenser. Maar misschien moet ik gewoon mijn versie van De Wilde Robot gaan schrijven ;)