Een tijdloze roman dat leest als een sprookje

Lucy Montgomery (1874-1942) schreef de boeken Anne van het groene huis, Anne van Avonlea en Anne van het eiland in 1908. Van haar boeken zijn miljoenen verkocht over de hele wereld en er komen nog steeds mensen naar haar woonplaats, Prince Edward Island om de sfeer van haar boeken te ervaren.
Anne van het Groene huis begint met het rustige leven van de broer en zus Matthew en Marilla. Op het moment dat ze besluiten om een jongen te adopteren uit een van de vele weeshuizen in Canada loopt alles anders. De jongen blijkt een meisje te zijn, Anne.

Na een spannende nacht, die de lezer echt even wakker zal houden omdat je hoopt dat ze mag blijven, nemen ze een besluit die het leven van hun alle drie zal veranderen. Anne heeft een zware rugzak bij zich met nare gebeurtenissen uit haar kindertijd en dat beïnvloedt haar denken en doen. Ze is impulsief, zit nooit verlegen om woorden en dat alles verpakt in een gouden hart. Ze is ondanks alles het vertrouwen in de wereld om haar heen niet verloren. Ze heeft een grote fantasie en van de manier waarop zij de wereld om zich heen ervaart zou menig volwassene een les kunnen leren.

Haar adoptieouders proberen haar de opvoeding te geven die ze heeft gemist en zowel normen en waarden bij te brengen als ook hun liefde en warmte te ervaren.
De vriendschap die ze heeft met Diana geeft een stukje warmte en hoop aan het verhaal.
De onbevangenheid van Anne is tot in detail uitgewerkt, net als de sfeer van het boek zelf. Waar de lezer zich van bewust moet zijn is dat dit boek meer dan honderd jaar geleden geschreven is en dus niet te vergelijken is met de moderne boeken van nu. Het is een verademing en een tijdloos boek.

“Maar ook al zou het pad voor haar voeten smal zijn, ze wist dar er langs dat pad bloemen van stil geluk zullen bloeien.”

Deze en andere mooie zinnen maken van dit boek een pareltje om te lezen.
De lezer volgt Anne’s leven vanaf het moment van de adoptie totdat ze als bijna volwassene een belangrijke keuze maakt.
De gebeurtenissen zijn klein maar worden door de schrijfstijl van L.M. Montgomery worden ze zo uitvergroot zonder dat het overdreven is.
Het leest bijna als een sprookje, een boek om in weg te duiken en als een bubbel te ervaren.
Ik kan niet wachten om in de volgende delen te lezen hoe het verder gaat met Anne en de mensen om haar heen.