De Ruiter schrijft hier een mooi boek over de persoon achter de aandoening.

Arie de Ruiter heeft al een aantal boeken geschreven, waaronder Carmen, een adoptieroman, Bayou en Verkeerd spoor, beiden historische romans.

Ik schreef over Bayou: ´Het vleugje romantiek dat Arie toevoegt op gezette momenten maakt dat er ook momenten van ontspanning in het verhaal zitten. Zijn soms wat dichterlijke schrijfstijl past hier heel erg mooi bij.”

Bloedspetters als tranen is zijn nieuwste roman en hierin speelt de bijna 18 jarige Tristan de hoofdrol. In dit verhaal dat zich in deze tijd afspeelt leert de lezer deze jongen kennen als een getalenteerde, energieke jongen die bijna klaar is met zijn studie en mooie plannen heeft voor de toekomst.
Dan verandert er iets aan hem, hij ziet dingen die er niet zijn, wordt achterdochtig en verwaarloost zichzelf. Zijn ouders kijken machteloos toe. De GGZ, die kampt met personeelstekorten en wachttijden kan ook weinig doen. Iedereen ziet hem afglijden…..

´Dat doe ik niet,’ reageert Tristan. ‘Ik laat me niet idioot verklaren en me opnemen in een gekkenhuis. En denk ook maar niet, dat ik die pilletjes van jou ga slikken.’

De Ruiter heeft zich voor dit boek helemaal verdiept in de aandoening schizofrenie. De psychoses van Tristan en de effecten daarvan op hem en zijn omgeving zijn heel mooi beschreven. Het gaat ineens heel snel allemaal, het lijkt alsof hij van de ene op de andere dag een totaal andere jongen is geworden.
We lezen er vaak over in de krant, verwarde persoon aangetroffen of we zien mensen op straat lopen. De Ruiter laat het verhaal achter de verwarde persoon zien.
De lezer mag zelf achterhalen wat de trigger was voor de psychose, was het de druk rondom examen, nieuwe baan en opleiding of toch de invloed van een computerspel?
Ook Tristans onverwachte acties en handelingen illustreren het verhaal net als de beschrijvingen van de personen die hij denkt te zien. Echt heel goed gedaan!
Wat soms een beetje vreemd overkomt zijn de dialogen, de vraag is of die wel helemaal passen bij een jongen van die leeftijd, maar omdat het verhaal zo aangrijpt leest men er zo overheen.
Er zit een behoorlijke goede spanningsboog in het verhaal. De Ruiter houdt de rode draad van het verhaal goed vast. Hij betrekt er ook niet teveel personen in wat erg prettig leest omdat het de boodschap ook goed duidelijk maakt. Mensen met deze aandoening verliezen niet alleen hun werk en levensritme maar ook mensen om hun heen.
Dit is een boek dat op de boekenlijsten op school zou moeten staan omdat het aandacht vraagt voor iets wat iedereen kan overkomen en wat de rest van het leven van die persoon bepaalt. Dat maakt het epiloog heel goed duidelijk.
Wat ik miste was waar het verhaal vandaan komt, wat inspireerde De Ruiter tot het schrijven van dit verhaal, eigen ervaringen of een artikel in een blad? Dat was een mooie aanvulling geweest op de uitgebreide literatuurlijst.

Arie de Ruiter heeft een aangrijpend verhaal verteld waar de lezer nog lang over na zal denken of aan terug zal denken als er iets over deze aandoening in het nieuws komt.