De kinderen van Villa Emma is een verhaal over heldenmoed maar ook een verhaal over wat oorlog doet met kinderen.

Ivan Sciapeconi is basisschooldocent en schreef al diverse kinderboeken. Hij is lid van het bestuur van Foundation Villa Emma en had zo toegang tot het complete archief, dat hij gebruikte voor zijn onderzoek voor De kinderen van Villa Emma. Sciapeconi woont in Modena. Hij schrijft in zijn nawoord dat hij geraakt werd door de verhalen van vluchtelingenkinderen die hij in zijn werk tegenkomt. Hij vertelt het verhaal vanuit Nathan, gewoon vanuit een jong kind die geen idee heeft wat hem overkomt maar te snel volwassen wordt voor zijn leeftijd.

Mijn vader wist niet wat er ging gebeuren. Hij vertelde verhalen omdat hij zich geeneens een voorstelling kon maken van wat er zou gebeuren.”

Nathan is een fictieve personage, gebaseerd op dagboeken die de auteur las van kinderen die in Villa Emma hebben gelezen.
Nathan wordt bij zijn ouders weggehaald en in een groep reizen ze door Europa met als eindbestemming Israël. .Zijn vader is voordat hij ging al weggevoerd door de Duitsers en zijn moeder en broertje zijn achtergebleven en houden hem op de hoogte door middel van ontroerende brieven.
Het is uiteindelijk de bedoeling dat ze naar Israël zullen verhuizen maar of dat gaat lukken? Want de oorlog staat niet stil en ook in Villa Emma lopen ze gevaar. Maar ze zijn nu niet alleen meer, ze hebben namelijk van Villa Emma en het dorp hun tijdelijke thuis weten te maken. En dat verandert de zaak.

“Lippen heb je niet nodig als er geen woorden zijn om te zeggen.”

De kinderen van Villa Emma is een verhaal over heldenmoed maar ook een verhaal over wat oorlog doet met kinderen. De lezer kent bijvoorbeeld de Kristal nacht vanuit de geschiedenisboeken maar als Nathan in het boek in mooie poëtische zinnen en met de eenvoud van kindergedachten beschrijft komt dat veel meer binnen.
Als er bij hun thuis alleen maar een schilderij is gevallen lijkt het allemaal mee te vallen. Maar dat zijn vader de deur niet meer uit durft en grappen vertelt om de angst te verdrijven en niet meer mag werken dan leest de lezer tussen de regels door dat de gevolgen een kinderbrein te boven gaan.

De auteur heeft aandacht voor de interactie en de reacties van kinderen op de gebeurtenissen om hun heen. Hij beschrijft ook heel realistisch de relatie van de kinderen met hun redders, eerst wantrouwend en dan liefdevol. Daarnaast weeft hij door het verhaal verschillende grote gebeurtenissen uit de oorlog in de wereld van Nathan, Boris, Helene en de andere mensen in het verhaal.
De brieven van thuis zijn een levenslijn voor de kinderen, maar ze laten ze eerst lezen door een van hun begeleiders. De angst is voelbaar door het papier heen.

Door de informatie achter in het boek leer je het verhaal achter dit verhaal kennen.