Indrukwekkende oorlogsroman over zorgen voor ouders in de oorlog.

Johannes Krane is de jongste zoon in een gezin waarvan de ouders doof zijn.
Hij heeft er jaren niet over kunnen praten maar heeft er nu toch voor gekozen om zijn verhaal te vertellen. Hij woonde in de oorlogsjaren in Beverwijk met zijn ouders en broer Dick. Ongeveer vijf en zeven jaar oud toen de oorlog begon en ze hebben heel bewust dingen meegemaakt die hun beide leven lang bijbleven. In het dankwoord vertelt Krane hoe het boek tot stand kwam. Ze waren letterlijk de oren van zijn ouders. De verstandelijke beperking van zijn vader maakte alles nog moeilijker. De gebeurtenissen tijdens en na de oorlog zorgen voor veel moeilijke en aangrijpende momenten. Ze moeten bijvoorbeeld alles voor hun ouders vertalen, ook de berichten en geluiden die niet geschikt zijn voor kinderoortjes.

“Er ist taub!’riep ik naar de soldaat. Ik wees naar mijn oren en naar mijn vader. ’Bitte, er ist taub, heb alsjeblieft medelijden. Ik dacht; Jij monster, alsjeblieft.”

Dit verhaal is een heel persoonlijk verhaal over hoe een jonge jongen in een disfunctioneel gezin de oorlog beleefde. Krane vertelt het met veel gevoel over de beperkingen van zijn ouders en dat hij en zijn broer al op jonge leeftijd voor hun moesten zorgen. Met hele duidelijke voorbeelden uit het boek wordt dit allemaal weergegeven. De ouders vragen eigenlijk teveel van hun jonge kinderen op het gebied van financiering en eten maar ook op het emotionele vlak. De rollen lijken omgedraaid te zijn.
Ondanks de oorlog en de bevrijding vijf jaar later worden de beide jongens erg gepest vanwege hun “gekke ouders” En voor deze problemen is geen ruimte in hun gezin wat zorgt voor vervreemding en verwijdering maar vooral voor gevoelens van onmacht.
Tocht is het geen triest verhaal, het is zoals het is en ze proberen er samen het beste van te maken. Daarnaast geeft het boek een goed beeld van dove mensen in de samenleving van de jaren veertig. De gezinnen waar hun ouders vandaan komen zijn heel verschillend en gaan verschillend met de doofheid van Johannes’ ouders om.

De vorm van het boek is in korte hoofdstukjes gegoten die over allerlei onderwerpen gaan en waarin wordt verteld hoe het dit gezin tijdens en na de oorlog is vergaan
De schrijfstijl is echt vanuit een persoon beschreven en dat leest wat vlak maar komt wel goed binnen. De situaties zijn wel beeldend geschreven en ondanks alles met respect, met name voor zijn vader. Naar zijn moeder ook maar daar zit meer boosheid in het contact omdat ze dingen van hem vraagt wat hij niet wil.
Het is goed om te lezen wat de oorlogsjaren met een gewoon maar ook bijzonder gezin in Beverwijk hebben gedaan. En daarvoor is dit boek heel geschikt.