Het verhaal zorgt ervoor dat de lezer de vluchteling als persoon gaat zien.

Karin Driegen studeerde kunstgeschiedenis aan de universiteit van Leiden en werkte in het onderwijs. Ze woont in Frankrijk met haar gezin. Ze schreef eerder de roman Waarom moet ik u tegen jou zeggen? Ik mocht het boek in 2020 lezen en schreef:

´ Karin, je hebt een mooi en respectvol eerbetoon over jouw grootouders geschreven. Een boek dat verder gaat dan menig ander boek dat over deze periode geschreven is. Je hebt mij echt geraakt.”

En in dit boek heeft Karin mij weer geraakt, het verhaal van de zeventien jarige Jalila die in Eritrea opgroeit en daar niet veilig is. Haar vader is er niet meer en haar moeder laat haar ook achter om ergens anders te gaan werken. Ze moet letterlijk vluchten voor haar leven en een lange tocht begint. Een tocht waarin veel elementen die we soms in het nieuws horen meemaken door de ogen van Jalila.

Ze komt op haar reis door verschillende vluchtelingekampen waar de situatie echt heel slecht is. Maar in een omgeving van slechte hygiëne en zorg ontmoet ze haar man en samen gaan ze verder, raken elkaar kwijt en vinden elkaar weer terug. Dan komen ze eindelijk in Amsterdam maar het verhaal en hun reis is nog lang niet ten einde. Zal ze eindelijk kunnen landen?

“ Met Idris naast me leek alles zo eenvoudig, zonder hem is Google Earth een ingewikkelde puzzel.”

Karin Driegen heeft een indringend verhaal geschreven waarin ze van het zelfstandig naamwoord, vluchteling, een persoon maakt, Jalila

“We zijn niet langer slaven, geld- of lustobject, we zijn mensen in nood die het waard zijn om geholpen te worden.”

De schrijfstijl leest heel prettig, vooral door de details en de verschillende personages. Naarmate het verhaal vordert komt er meer ruimte voor emotie en verwerking van alles wat Jalila meemaakt. Driegen wil de lezer echt deelnemer maken van wat Jalila meemaakt en hoe slecht de omstandigheden zijn onderweg. Vooral het gedeelte dat ze op een boot zit zorgde ervoor dat er even niet verder gelezen kon worden. Toch is het niet allemaal ellende, er zijn ook mooie momenten met liefde en hulp uit onverwachte hoek.
Het verhaal wordt gebracht als een autobiografie maar het is een biografie, een levensverhaal en dat roept wel vragen op. Is het een ficitief of non fictief verhaal? Waar komen de feiten vandaan? Heeft ze “Jalila” ontmoet? Hoe gaat het nu met haar?
Het is echt een verslag van hoe de reis van een vluchteling zou kunnen zijn en misschien wel is. En het is goed dat dit verhaal verteld wordt. Door de vele details is het alsof de lezer meeloopt. Angst wordt goed gevoeld en geuren worden bijna geroken.
In een week waarin de spanning rondom de spreidingswet toeneemt was dit een pittig boek om te lezen. Je zou het de kamerleden willen aanreiken en willen zeggen; Kijk eens!

Karin Driegen neemt de lezer mee op een ongelooflijke reis. Het verhaal zorgt ervoor dat de lezer de vluchteling als persoon gaat zien.