Voor een nieuw deel van deze serie sta ik graag in de rij

De verhalen over dit gezellige café en hun uitbaters en de mensen die een bezoekje brengen aan het café of er werken zijn echte feelgood verhalen vol warmte en liefde. Zo begint ook het verhaal van Rosie. Zij houdt op verzoek van haar moeder een borrel voor iedereen in het Kunst café in plaats van koffie en cake na de uitvaart. Daarna komt er een periode van rouw en verwerking en waar kun je dat beter doorstaan dan tijdens een outdoor weekend waar je zonder slaapzak naar toe vlucht. Net als de auteur zelf schrijft Sue McDonagh in het nawoord.
Enfin, goed voorbereid (ahum) vertrouwt Rosie haar gevoelens en ervaringen aan het papier toe en de lezer mag meegenieten. Door de gebeurtenissen die verteld worden door Rosie en Gareth af te wisselen met dagboekfragmenten van Rosie zelf is het een afwisselend verhaal dat gaat over zoveel meer dan een outdoor weekend met hilarische en ontroerende momenten. Na het weekend moet Rosie de boel op de rails krijgen en gelukkig staat ze er niet alleen voor maar zijn er mensen om haar heen die haar helpen.
Het enige opvallende is dat het kunst café van Lucy en Ash een vrij kleine maar wel mooie rol heeft in het geheel. OP haar manier geeft Lucy aan Rosie een kans om opnieuw te beginnen. Wat is het toch een schat!

Sue McDonagh neemt de lezer mee naar de woeste natuur van Wales. En door haar personages die heel herkenbare karaktereigenschappen hebben laat ze de lezer meeleven met de gebeurtenissen.
Ook dit verhaal geeft ruimte voor een vervolg waarin de deuren van het Kunst café weer open gaan voor iemand die een duwtje in de goede richting nodig heeft.