Geen mens is een eiland

Op 18-jarige leeftijd vluchtte Lorna weg van het Schotse eiland Kip. Met pijn in haar hart liet ze haar kleine broertje Jack achter. We zijn inmiddels 20 jaar verder. Lorna is een alleenstaande moeder en woont en werkt in Londen. In al die jaren heeft ze nooit meer een stap op het eiland gezet. Omdat haar tienerdochter Ella nieuwsgierig geworden is naar haar familie, heeft ze stiekem contact met haar nichtje Molly (dochter van Jack) opgenomen. Wanneer Lorna’s ouders overlijden, besluit Lorna terug te keren naar het eiland om de begrafenis bij te wonen.
Alice, de vrouw van Jack, is verknocht aan het eiland. Sinds lange tijd voelt ze dat Jack dingen uit het verleden voor haar verborgen houdt. Wanneer Lorna en Ella komen logeren, hoopt ze antwoord op haar vragen te krijgen.
In het verhaal is veel aandacht voor verstoorde familiebanden, jeugdtrauma’s, de natuur en het leven is een kleine hechte gemeenschap. Tijdens het lezen bleven deze twee vragen door mijn hoofd spelen: Welk trauma heeft er in de jeugd van Lorna en Jack plaatsgevonden? En zal de band tussen broer en zus weer worden hersteld?
Wat ik bijzonder vond, is dat Lorna in het drukke Londen meer op een eiland leefde dan op Kip. Ze had weinig sociale contacten en leefde erg teruggetrokken. Eenmaal terug op het eiland besefte ze pas wat ze al die jaren had gemist. We krijgen een mooi beeld van het leven op een eiland; het omkijken naar elkaar, de trouwe vriendschappen, sociale controle en de gedeelde verantwoordelijkheid. Het was echt een hartverwarmend verhaal vol levensechte personages. Zelfs enkele weken na het lezen van dit boek moet ik nog steeds aan Lorna, Ella, Alice, Jack en Molly denken. Hoe zou het nu verder met hen gaan?