Mooi en ontroerend verhaal

Al tijdens het lezen van het eerste hoofdstuk wist ik het: bij dit boek ga ik tissues nodig hebben! Je voelt direct dat er emotionele dingen staan te gebeuren. Toch maakte dit verhaal die verwachtingen niet helemaal waar. Na het dichtslaan van dit boek hink ik nog steeds op 2 gedachten. Het verhaal zelf is echt prachtig en indrukwekkend, alleen slaat de uitwerking voor mij toch net de plank mis.

Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van de alwetende verteller. Hierdoor voelen de personages wat afstandelijk en wordt je als lezer niet helemaal meegenomen in de gevoelens van de personages. Als je de hoofdstukken afwisselend vanuit het perspectief van de verschillende personages had gelezen was het verhaal naar mijn idee dichterbij gekomen en had ik die tissues gegarandeerd moeten gebruiken. Nu bleven ze helaas in de doos.

De personages worden vroeg in het verhaal al uitgebreid neergezet. Je weet als lezer al snel genoeg over de huidige situatie, maar ook over het verleden van de personages. Daardoor heb je vanaf het begin al het vermoeden hebt hoe het gaat eindigen. Maar toch is dat in dit geval helemaal niet erg, dat is zelfs juist iets moois. Samen met de personages leef je naar dit einde toe.

De fragmenten over de wens van Jesse zijn af en toe wel lastig te volgen. Het gaat vrij uitgebreid in op AI en een soort virtual reality ervaring, wat voor een leek op dit gebied soms ingewikkeld is om voor je te zien. Daarom heb ik mijn fantasie maar de vrije loop gelaten en zelf een beeld geschetst.

Conclusie: Een mooi en ontroerend verhaal, maar het miste voor mij net een beetje emotie en gevoel.