Nooit meer bang

Louise ontmoet Lennard bij het ontbijt in een Brusselse hotel. Hij zit op de beste plek in het restaurant, de plek waar zij altijd gaat zitten, maar hij biedt haar een stoel aan. Ze raken aan de praat en na een gezellige middag samen te hebben doorgebracht, daagt hij haar uit om over een jaar weer aan hetzelfde tafeltje te komen zitten… Onderweg naar huis belt Louise naar haar beste vriendin om te bekennen dat ze smoorverliefd is. Ze had mannen afgezworen, maar met Lennard was het liefde op het eerste gezicht. Haar vriendin vertelt Louise over de aanslagen die er net gepleegd zijn. Een angstig voorgevoel beklemd haar… Ze denkt terug aan de fijne middag en dat het hen beiden zwaar gevallen was bij het afscheid. De ochtend begonnen als vreemden en de middag afgesloten als vrienden…

Victor en Maud staan in de inkomhal in Zaventem en raken aan de praat. Victor wacht op de notaris die een koffertje voor hem bij heeft van zijn overleden oma die in Zwitserland is uitgestrooid. Buiten haar heeft hij geen familie. Maud wacht op haar vriend, die terugkomt van een zakenreis, maar komt tot de ontdekking hij niet alleen is… Na het verbreken van haar relatie biedt Victor haar aan om een koffie te gaan drinken. Terwijl ze de eerste brief lezen die zijn oma met mensen wereldwijd uitwisselde, horen ze plots geluiden van harde knallen in de inkomsthal. Victor trekt Maud mee naar de uitgang en ze rent achter hem aan. Hij rent terug naar binnen om anderen te helpen. Dan schrikt iedereen op van een hevige knal…

Het verhaal begint op 22 maart 2016, de dag van de aanslagen in Brussel, en vertelt daarna verder over het leven van Louise en Maud tot een jaar na de tragische gebeurtenis. Het is een prachtig en tegelijk ontroerend verhaal. Het gaat niet enkel over liefde maar ook over een onverwachte vriendschap en hoop houden in moeilijke tijden. Je wordt meegezogen in een rollercoaster van emoties: liefde, verdriet, je hart volgen, loslaten, dankbaar zijn, grenzen verleggen, onbaatzuchtig gedrag. Als ik je één tip mag geven: hou je zakdoeken maar al binnen handbereik, ik had ze meermaals nodig…