2,5 van de 5 - interessant verhaal maar je moet er zin in hebben

M. De zoon van de eeuw van Antonio Scurati geef ik 2,5 van de 5 sterren, afgerond 3.
Ik heb mij opgegeven via de Hebban leesclub, de spoiler triggerde mij: een roman over de beginjaren van Mussolini? Als geschiedenis- en romanliefhebber smaakt dat naar meer.

Het boek is heel dik: meer dan 800 pagina's verhaal en een klein naslagwerk van de belangrijkste personages in de jaren 1919 tot 1924. Je volgt het leven van Mussolini en andere personages die een belangrijke rol in de Italiaanse geschiedenis hebben gespeeld. Het boek bestaat uit jaarhoofdstukken, met daarin korte hoofdstukken van een paar bladzijden per personage. Ieder hoofdstukje wordt ook afgesloten met wat quotes of uit de krant of uit een briefwisseling. Dit vond ik een originele manier om de geschiedenis te laden en wat extra context gaf.

Waarom dan toch 2,5 ster? Het boek was voor mij hard werken: Mussolini en geeneen andere personage wist mij genoeg te boeien om tientallen pagina's aan een stuk te lezen. De manier van schrijven met ellelange zinnen, veel bijvoeglijke naamwoorden en vooral heel beschrijvend leidde mij als lezer af. Het idee dat je met pijn en moeite 15 paginas heb gelezen en nog een dikke 700 moet vond ik lastig.

Desalniettemin vertelt dit boek een verhaal wat weinig (Nederlanders) kennen, en het hielp mij om de Italiaanse geschiedenis en later de Europese geschiedenis beter te begrijpen: waarom kiezen inwoners van een land een bepaald persoon, ook al houdt hij er rare ideeen op na? Het boek is deel I van een trilogie, dus ergens ben ik benieuwd tot hoe ver de trilogie loopt, aan de andere kant merk ik dat ik liever boeken lees met een personage wat ik wel likeable vindt en vlotter leest.