Heldin

Tina Turner, wat een prachtige vrouw. Inmiddels is zij zo’n tachtig jaar oud. Ik ben deels met haar opgegroeid. Ze kwam in mijn jeugd regelmatig op televisie en ze was het idool van mijn oma. Voor mij was mijn oma mijn grote held, dus dan is Tina vanzelfsprekend ook één van mijn helden.

Haar verhaal grijpt meteen aan. Het voelt alsof je haar echt leert kennen. Deze vrouw heeft ongelooflijk veel meegemaakt. Haar jeugd als gekleurd meisje in een racistische wereld, verlaten worden door haar ouders, haar vreugde om zich te kunnen uitdrukken door te zingen en gevangen raken in een destructieve relatie. Toch straalt ze je tegemoet vanaf de voorkant van het boek. Wat een warme, lieve, rustige uitstraling. Hoe doet ze dat?

Ze vertelt over de signalen die ze (herhaaldelijk) kreeg om beter voor zichzelf te gaan zorgen. Hoe ze uiteindelijk Boeddhist werd en wat dit voor haar betekent. Kansen die ze greep om meer voor zichzelf te gaan leven. En uiteindelijk het geluk te vinden. Ze deelt haar verhaal met de wens dat we allemaal leren hoe we echt gelukkig kunnen worden. Uiteindelijk leest het voor mij als een feel good boek, vanwege de hoop die eruit spreekt en de vele mogelijke stappen op het spirituele pad die we nog kunnen zetten. Ik ben blij dat ik het verhaal van Tina Turner nu ken.