Roadtrip en een stukje geschiedenis in één

Ellen van Boggelen-Heutink besloot in 1968, toen ze twintig jaar oud was, te gaan reizen. Een reis die haar uiteindelijk door Europa, het Midden-Oosten en Azië zou voeren. Helemaal naar U-Tapao, van waar de vliegtuigen vertrokken die bommen en soldaten afleverden in Vietnam voor de oorlog.

Eindpunt U-Tapao is een open en eerlijk verslag van een bijzondere reis. De moed en enorme avontuurlijkheid die Ellen aan de dag legt om dit te gaan ondernemen, komt weinig expliciet aan bod, maar is wel een factor die de lezer bezighoudt. De culturen, het dagelijkse leven in vreemde landen, het landschap in die landen, de dag van vandaag kan je alles met één klik van de muis vinden via Google. Toch was dat in die tijd nog heel anders en het is wel belangrijk je om je ook deels daarin te verplaatsen. Dezelfde reis nu maken zou langs de ene kant makkelijker zijn, omdat er meer toeristen zijn en omdat de vrouw een andere positie inneemt in de maatschappij. Langs de andere kant, door veranderende politieke onrusten, zal het in bepaalde landen ook net moeilijker geworden zijn om er te reizen.

De tijden waren anders. Eind jaren '60 en begin jaren '70 zat de wereld volop in een revolutie waarin vrijheid centraal stond. Ellen grijpt deze vrijheid met beide handen en ontplooit zich door deze reis tot de persoon die ze zal worden. In de hele stijl van het boek is te merken dat Ellen een uiterst creatieve, ondernemende geest is. Het dagboek is geschreven in een sobere, rechttoe rechtaan stijl en heeft meer weg van verslaglegging dan van een eigenlijk verhaal. In dit geval is dat een hele goede keuze geweest. De aandacht gaat volledig naar inhoud en de tekst staat er in functie van. Er straalt een stuk professionaliteit van de tekst af, en daardoor doet het erg journalistiek aan. Het nadeel van de stijl is wel dat je Eindpunt U-Tapao niet in één ruk zomaar uitleest. Eigenlijk is het een ideaal boek voor een slow-read, tussen andere boeken door.

Er valt, naast de schrijfstijl, ook erg veel te zeggen over de lay-out van Eindpunt U-Tapao. De vele foto's geven een beeld bij de tekst, en daardoor hoeft de tekst zelf minder levendig te zijn, want dat wordt ruimschoots gecompenseerd. De foto's zijn allemaal in zwart-wit en ze zijn vrij klein gehouden, zodat er meer beelden getoond kunnen worden. Dat geeft het geheel een 'plakboek-aanzicht' en het ziet er wel gezellig uit. Wat dit gevoel nog versterkt zijn de vele kopieën van reisdocumenten en brieven die ook toegevoegd zijn. En de tekeningen die door Ellen zelf zijn gemaakt. De geschetste portretten hebben meer uitstraling dan de foto's die gemaakt zijn van dezelfde personen en het heeft iets heel authentieks om deze te mogen bekijken.

Eindpunt U-Tapao is het verslag van een reis zoals je die zelf had willen maken. Het mooie is dat het zowel een persoonlijke reis is als het delen van cultuur en avontuur. Een ideaal boek voor op het nachtkastje, en om af en toe een hoofdstuk uit te lezen. Misschien zijn de lezers die zelf deze jaren, waarin het boek zich afspeelt, hebben meegemaakt meer geneigd het boek te lezen dan de jongere lezers. Maar eigenlijk zijn het net de jonge lezers die hier heel veel uit kunnen halen. Het geeft een authentiek beeld van een bijzondere persoon die iets bijzonders gedaan heeft.