Expliciete zoektocht naar identiteit

Nadia heeft moeite met zichzelf te plaatsen in de wereld. Haar Nederlandse moeder heeft haar opgevoed, maar was er nooit, en langs de andere kant is daar de onbekende Marokkaanse vader die zijn stempel heeft gedrukt op haar uiterlijk, maar die ze helemaal niet kent. Deze twee factoren zorgen ervoor dat Nadia vlucht voor alle betekenis in het leven, alles wat dichtbij komt wordt zorgvuldig op afstand gehouden, maar daarmee groeit de onrust binnen in haar. De enige die daar enigszins grip op weet te krijgen, is haar huisgenoot Reyn.

Racheda Kooijman houdt niets achter voor de lezer. In niet mis te verstane bewoorden legt ze de gedachten van Nadia bloot. Dat op zich is een goede zaak, want zo raak je als lezer wel snel verbonden met een personage. Toch lijkt er ook een grote focus op een bepaald shock-element te liggen en daar moet je als lezer wel van houden. Sommige passages zijn erg seksueel expliciet of gewoon ronduit smerig, en dat draagt niet altijd bij aan de verdieping van de verhaallijn, maar lijkt eerder zo geplaatst om de lezer eens flink wakker te schudden. Af en toe is dat natuurlijk leuk en het prikkelt de lezer, maar te vaak drukt een enorme stempel op de sfeer in het boek en dan lijkt het 'oppervlakkige' ook de boventoon te gaan voeren.

Vossenjacht is eigenlijk helemaal niet oppervlakkig qua insteek. Een jonge vrouw die op zoek is naar haar identiteit en onderweg fouten maakt, of afdwaalt, is erg herkenbaar voor veel lezers. Er zitten zeker ook enkele hele bijzondere passages in die of een uiting zijn van een cultuur, of een liefdevolle inslag hebben. Deze passages maken het boek zeker het lezen waard, maar toch zakken ze weg in de massa van de wat grovere scènes.

Racheda Kooijman houdt de vaart erin en er gebeurt veel in 'Vossenjacht'. De schrijfstijl in zijn geheel is makkelijk te verwerken en er zijn volop toegankelijke zinnen te vinden die niet veel extra denkwerk vereisen. De conversaties zijn levendig en voelen passend aan bij de leeftijd van de hoofdpersonages.
De enige uitzonderingen op de reguliere stijl, zijn de fictieve conversaties die Nadia voert met haar vader. Daarin geeft Kooijman in één klap veel inzicht in het hoofdpersonage, wat zorgt voor diepgang, maar wat ergens wel een fractie gekunsteld aanvoelt.

De balans is niet doorheen het hele verhaal goed en daardoor wordt de kern van de thema's niet helemaal geraakt. Het personage van Reyn maakt erg veel goed en ook de wrijving tussen Nadia en haar vader herbergt enkele knappe momenten, maar de afwezigheid van de moeder bijvoorbeeld blijft vrij onderbelicht. Het maakt dat 'Vossenjacht' een vermakelijk boek is dat je door bepaalde scènes zeker bijblijft. Waarschijnlijk kan een breed publiek ook wel genieten van het verhaal door de toegankelijkheid van de stijl en de herkenbaarheid van de personages. Toch kan je het gevoel niet wegdrukken, bij het dichtslaan van het boek, dat je er wellicht een fractie meer van had verwacht.