Zorgvuldig geconstrueerd

Als je bij de uitgeverij op de pagina van Greenwood een kijkje gaat nemen, dan vallen de woorden 'urgente pageturner over klimaatverandering' op. De woorden passen bij het wat nieuwere genre Cli-fi, waar het boek ook in de Engelstalige landen onder geclassificeerd wordt. Het kan dé reden zijn om deze roman te gaan lezen, maar let dan wel op dat je verwachtingen omtrent de ecologische problematiek niet de pan uit swingen. Het omhelst namelijk maar een klein deel van de thematiek die 'Greenwood' in zich draagt en er is zoveel meer moois.

We starten met lezen in 2038 en de toekomst ziet er niet rooskleurig uit. Bomen zijn een schaarste geworden en hoofdpersonage Jake werkt in één van de laatste groene gebieden van de wereld. Het voelt erg aangrijpend om over deze toekomst te lezen. Wat als wij zelf ook deze kant op gaan?

Christie verlaat al snel de toekomst om via 2008, 1974, 1934 en 1908 terug te keren naar het verleden. De auteur neemt ons mee op een ontdekkingstocht naar de geschiedenis omtrent Jake's familie. De structuur van het boek is erg bepalend voor de leeservaring en Christie scoort daarmee originaliteitspunten. Voor het eigenlijke verhaal geeft hij op een doorsnede van een boomstam de jaarringen aan en plaats de kernjaren op het plaatje. Zo koppel je als lezer het visuele van de jaarringen ook erg sterk met de opbouw van het boek. Het is een slimme zet.

De schrijfstijl van Michael Christie laat er geen twijfel over bestaan dat hij een geboren verteller is. Hij bezit het soort kracht dat een auteur moet hebben om een sprankel magie aan een verhaal toe te voegen. De zinnen staan bol van de vergelijkingen en roepen op die manier erg veel beelden op tijdens het lezen. De valkuil, waar Christie ook deels instapt, is het feit dat 'Greenwood' hier en daar wat teveel zinnen bevat. Iets meer schrappen had het verhaal een stukje compacter gemaakt en had het geheel wat meer 'bite' gegeven, wat het de vijf sterren had kunnen opleveren in plaats van vier.

Familie staat centraal en wordt gekoppeld aan een stukje spanning. Die spanning komt deels voort uit nieuwsgierigheid naar het verleden en het feit dat je als lezer wil weten hoe het allemaal precies zit. Christie laat namelijk af en toe al wat brokjes achter in het verhaal, die je hints geven over iets wat nog moet gebeuren of wat al eerder gebeurd is. Het andere deel van de spanning komt voort uit delen van het verhaal zelf, waarin er toch aangrijpende gebeurtenissen plaatsvinden, die veel gevolgen hebben voor het verhaal. Je kan het boek geen thriller noemen, maar bepaalde scènes zouden niet in het genre misstaan.

Greenwood is een roman die een groot publiek zal aanspreken. Toegankelijk qua thematiek en stijl, én alles zit uitzonderlijk goed in elkaar. Over het einde kan je nog twisten, dat zal de ene lezer zeker meer smaken dan de andere, maar dat mag geen afbreuk doen aan de gehele (zeer prettige) leeservaring. Nergens voelt Christie zich verheven boven de lezer, maar hij neemt je echt mee... langs de jaarringen van de bomen die overal in het boek lijken voor te komen en zich met hun wortels aan je gevoel vasthaken.