Claustrofobische, beklemmende sfeer

Wat maakt 'Ontij' memorabel? De sfeer die op elke pagina drukkender wordt speelt daar een grote rol in. Als lezer heb je het gevoel dat je zelf op de boot zit met de twee broers en de vader. Misschien waren de scènes waarbij je de gekte van de moeder van dichtbij meemaakt nog schrijnender.

Naarmate de storm vordert, laait de woede hoog op. En dat geldt eigenlijk voor alle personages. Ze strijden op hun eigen manier met hun demonen. Sommige kwelduivels zijn zichtbaar en andere zijn onzichtbaar, toch hebben ze allemaal hun eigen manier om de personages te beïnvloeden.

De rode draad in het verhaal zijn de onderlinge verhoudingen in het gezin met de volwassen tweeling. Ook al drijven de vier gezinsleden steeds verder van elkaar af, toch is er nog steeds een sterke gevoelsband tussen hen die ze niet willen of kunnen verbreken. Deze situatie is verstikkend en zorgt voor een grote spanningsboog. De situatie is eigenlijk onhoudbaar en toch kiest niemand ervoor om gewoon weg te gaan, ergens roept het een moorddadige drang op en dat is vrij verbazingwekkend.

'Ontij' telt 'maar' 190 pagina's en slaagt er toch in om de personages volledig tot hun recht te laten komen. Met enkele rake beschrijvingen plaatst González een beeld in het hoofd van de lezer. Een beeld dat je niet meer loslaat en zeker intrigerend werkt. Je kan zelfs spreken van een wat karikaturale neerzetting van de personages, aangezien ze het hele boek in de vorm blijven waarin ze het in het begin gepresenteerd worden.

Ook al kan González met weinig woorden een goed beeld scheppen, toch voel je je als lezer soms wat verloren in de waanzin. Vooral als ook de nevenpersonages aan bod komen, vraag je je wel eens af waarom hij voor deze stijl heeft gekozen. Het is verwarrend om alle draadjes te ontrafelen die de personages met elkaar verbinden en vooral het nut daarvan ontgaat de lezer soms. Het past allemaal precies in elkaar, maar je moet er wel van houden om uit balans gebracht te worden door een boek.

'Ontij' smaakt eigenlijk naar meer. De beknopte vorm heeft een enorme aantrekkingskracht, maar laat je ook met een onverzadigd gevoel achter. Dat zorgt ervoor dat je na het lezen wat verdwaasd achterblijft. De realiteit dringt zich weer op en je moet het beklemmende gevoel even van je afschudden. González brengt met 'Ontij' een sfeerrijke ode aan een ontwricht gezin.