Vermenselijking van het beest of de dierlijkste vorm van de mens?

Wat maakt een mens een mens? Een diepe, filosofische vraag, waar wellicht heel veel verschillende antwoorden op komen als je ze werkelijk aan een groep personen zou stellen. Toch is een algemeen gegeven in onze maatschappij, dat we elkaar niet als ‘voedsel’ zien. Wat als daar verandering in komt? Wat doet dat met een maatschappij? En hoe kan je er de parallellen met de industrieel gehouden dieren in terugvinden? Agustina Bazterrica probeert in ‘Een schitterend lichaam’ een voorzet te geven.

Dat doet ze in een geheel eigen stijl die werkelijk alle zintuigen tot actie aanspoort. De scènes worden beleefd door de lezer in reuk, smaak, gehoor én, als belangrijkste misschien, zicht. Er is geen ontsnappen mogelijk aan de uiterst gedetailleerde en bizarre scènes. Af en toe schiet het woord ‘waarom’ door je hoofd.Waarom lees ik dit? Waarom heeft Bazterrica dit zo opgeschreven? Dat gebeurt vooral op momenten die voor je gevoel te ver gaan en niet meer als aangenaam worden ervaren, maar gewoonweg een fysieke reactie van afkeer oproepen.

Toch blijft ‘Een schitterend lichaam’ overeind, mede door de personages. Het hoofdpersonage Marcos is neutraal, in tegenstelling tot verschillende nevenpersonages die erg kleurrijk (lees: harteloos) zijn. Marcos voelt als een verademing, als een rustig stuk zee tijdens een woelige storm. Maar Bazterrica zou Bazterrica niet zijn als ze voor de lezer ook daar niet een verrassing in petto had.

Of het lezen van ‘Een schitterend lichaam’ genieten is? Ja en nee. Genieten van stijl en van het gebruik van een schokkend onderwerp om ons eigen gedrag aan de kaak te stellen. Niet genieten van de verknipte wreedheid en de weerzinwekkende handelingen die nauwkeurig beschreven worden. Het is een boek waar je een sterke maag voor moet hebben, maar dat absoluut de moeite waard is om te lezen.