Geen originele eclips, maar wel heel mooi.

'The Path of Totality' is het verhaal van Nathaniel 'Nat' Dobbs. Hij is 15, en moet weer eens van school veranderen. Het idee dat niemand, behalve zijn moeder hem echt mág, weegt zwaar op hem en hij hoopt dan ook dat hij op deze school een andere weg kan inslaan. Natuurlijk gaat dat niet zoals hij dacht, maar hij houdt er wel een vriendschap aan over met de plaatselijke 'verstoteling', mr. Quincy. Wanneer ze zich samen met Celeste, het knappe buurmeisje, aan een bijzondere reis wagen, leren ze alle drie wat echte vriendschap werkelijk inhoudt.
Als er zoiets bestaat als een ranglijst van 'Beste eerste zinnen in een boek', dan moet dit boek daar absoluut in staan! "Few of us in life get to be remembered. And even fewer of us who do, get to be remembered for something great." Deze zin zet de toon en die toon moet dan toch maar volgehouden worden de rest van het boek....en dat is geen makkelijke opgave. Toch lukt het Bronagh Curran heel goed. De schrijfstijl is erg vlot leesbaar, maar toch niet kinderlijk. Je bevindt je in de leefwereld van een 15-jarige jongen die worstelt met de wereld rond hem. Dit wordt zo mooi weergegeven dat ik als 32-jarige me er absoluut niet aan irriteerde, wat ik in andere YA-boeken nog wél eens heb.
Het verhaal is niet erg origineel. Elk onderdeel is wel al eens in een film of een boek voorbijgekomen. Maakt dat dit boek minder mooi? Ik vind dat een moeilijke vraag om te beantwoorden...misschien moet je als lezer niet op zoek naar vernieuwing in dit boek en het gewoon nemen zoals het komt, met alle clichés erbij.
Het boek deed me erg denken aan de film 'Intouchables'. En zoals ik ook van deze film genoten heb, zo heb ik ook van dit boek genoten. Het is een verhaal dat je meeneemt, naar momenten van intense vreugde en naar momenten van intens verdriet. Kortom...voor elke YA-fan, jong en oud, is dit een absolute aanrader!