Naar de bomen

In Lapland helpt een jonge vrouw haar vader zijn rendierkudde te voeren. Dan gaat de sneeuwscooter kapot. Omdat er een sneeuwstorm op komst is, besluiten ze naar de dichtstbijzijnde hut te trekken.

"Op de stoep van het huisje gaan staan en de sneeuw van je schoenen stampen. De deur openen en de geur van thuis ruiken. Als de normaalste zaak van de wereld."

Een dochter met haar vader, onuitgesproken verwachtingen, de fysieke gesteldheid van de jonge vrouw wiens relatie gestrand is, maar dit niet verteld aan haar vader. De vader die nooit genoeg zijn best deed om zijn dochter het Samisch te leren of de omgeving waarin ze is opgegroeid te verkennen. De dochter die dit wel wilde, maar de kans niet kreeg. Waarom deed hij de dingen die hij deed en zei hij niet de woorden die ze zo graag wilde horen?
Een verhaal over een vader en dochter en de band die zij hebben, nu gedwongen met zijn tweeën om te overleven, zal dit hun relatie versterken en komen zij nader tot elkaar?

Deze roman las ik in één adem uit. Hoewel ik in het begin erg moest wennen aan de schrijfwijze, korte zinnen, verteld vanuit het ik-perspectief en er komen geen uitgeschreven dialogen in voor, pakte het verhaal me zeker wel. De koude en de ontberingen van Lapland komen mooi naar voren en je kunt je de omgeving met alleen maar sneeuw en uitgestrekte velden makkelijk voor de geest halen. De barre tocht om hulp te zoeken en om naar huis te kunnen komen, zwoegend tegen de elementen is goed weergegeven.