Zeer emotioneel en herkenbaar familieverhaal

Disclaimer: Dit boek heb ik gekregen van de auteur om te recenseren. Mijn recensie bevatten mijn eigen en oprechte meningen. Het boek wordt verteld in de vorm van een soort dagboekfragmenten. Het eerste is vanuit het perspectief van Michelle in 1988 en het tweede door haar dochter Loes in 2016. Het verhaal van Michelle gaat over haar leven als kind en tiener. Hoe zij opgroeide bij lieve pleegouder, maar later kwam te wonen bij haar biologische ouders bij wie ze het iets minder fijn had. Michelles pleegmoeder is haar steun en toeverlaat, maar wanneer haar moeder ernstig ziek wordt en in het ziekenhuis terecht komt, krijgt Michelle het heel moeilijk en voelt ze zich ontzettend eenzaam. Het perspectief van Loes gaat over haar leven als (jong)volwassene en hoe zij, net als Michelle haar moeders leven langzaam ziet eindigen vanwege een vreselijke ziekte, in dit geval kanker. Het boek volgt de moeilijke periodes uit de levens van deze personages en hoe zij omgaan met het verlies van hun moeders. Luce van der Leer heeft een hele fijne schrijfstijl, die de emoties van dit heftige verhaal mooi en realistisch overbrengt. Het verhaal kwam bij mij daardoor soms best dichtbij en ik denk dat veel mensen zich kunnen identificeren met de personages in het boek. Ik kan me daarom voorstellen dat het boek voor sommige mensen triggering kan zijn en wil een content waarschuwing meegeven voor onder andere dierengeweld, depressie en rouw. Desondanks de heftigheid van het boek, is het niet alleen maar verdrietig. Het geeft juist ook de mooie momenten weer van de laatste momenten die de personages met hun moeders hebben en de liefde die ze voor elkaar hebben. Lees een uitgebreide recensie op mijn website .