Wie ik gisteren was

Disclaimer: Ik heb dit boek ontvangen als recensie-exemplaar van de uitgeverij.

Allereerst vind ik het concept heel goed. Zoveel mensen brengen een groot deel van hun leven in een virtuele werkelijkheid door, zeker in deze tijd. Ik denk dat veel mensen zich in dat aspect van escapisme zullen herkennen. Ik vond het ook heel interessant om meer te kunnen leren over iemand met een chronisch vermoeidheidssyndroom. Aangezien ik zelf geen CVS heb kan ik natuurlijk geen uitspraken doen over de correctheid van de representatie hiervan, maar ik stel het op prijs dat Pamela Sharon probeert om hier meer bewustzijn voor te creëren door erover te schrijven.

Wel verwarde het me een beetje hoe het spel nou precies werkt. Het wordt gespeeld op een telefoon, maar is ook zo immersief dat Yara helemaal in de virtuele wereld opgaat. Ik had het net iets realistischer gevonden als het spel gespeeld werd met een VR bril bijvoorbeeld, omdat dit soort spellen volgens mij vaker op dat soort platformen worden gespeeld dan op een smartphone.

Alle bijpersonen kwamen echt tot leven en ik vond het leuk hoe de familie van Yara een grote rol speelde in het boek. In veel YA boeken worden families achterwege gelaten, maar voor een personage met CVS die veel tijd thuis doorbrengt lijkt het logisch dat ze veel met haar ouders en zus om gaat.

Pamela Sharon heeft een hele vlotte schrijfstijl met veel humor, maar tegelijkertijd ook serieusheid en diepgaande thema’s. Al met al een aanrader!

Lees een uitgebreide recensie op mijn website .