Met ups en downs

Ringo Gomez-Jorge werkt als lifestylejournalist bij enkele magazines van Vlaamse kwaliteitskranten. Met ‘Dode bloemen leven forever’ belooft hij een hilarisch boek dat de hippe middenklasse in haar blootje zet. Dit wekt de interesse van de lezer, maar is moeilijker dan het lijkt. Dat blijkt helaas ook na het lezen van het verhaal.

‘Dode bloemen leven forever’ is een boek met ups en downs. Ringo neemt je mee in zijn leven tussen de hippe middenklasse. Zelf heeft hij echter een moeilijke jeugd gehad en lijdt hij aan een angststoornis. Zijn omgeving wordt zoals aangekondigd in de flaptekst goed door het slijk gehaald. Omdat hij er zelf deel van uitmaakt en een zeer sterk observatievermogen heeft kan hij de middenklasse knap omschrijven:

“Mensen stonden kaarsrecht, leunden op één been en lachten. Draaiden zich om, spraken iemand aan en lachten, leunden op een ander been, wreven door hun haar, dronken van hun fluitje en lachten, keken geïnteresseerd, veinsden en lachten.”

De beloofde hilarische passages zijn er wel, maar ze worden afgewisseld met donkere, depressieve hoofdstukken. Veel hoofdstukken zijn eerder schrijnend dan grappig. Dat is niet wat je verwacht wanneer je start met het lezen van het boek.

Verwacht niet dit boek in een ruk uit te lezen. Daarvoor lijkt het, ondanks de vlotte schrijfstijl, niet geschreven. ‘Dode bloemen leven forever’ is een ideaal nachtkastjesboek waaruit je elke avond voor het slapengaan enkele hoofdstukken leest. De samenhang tussen de verschillende hoofdstukken is niet altijd duidelijk wat regelmatig leidt tot verwarring. Je moet je dus niet verwachten aan een rechtlijnig, chronologisch verhaal.

‘Dode bloemen leven forever’ weet met momenten te boeien en zorgt soms voor luidop lachen tijdens het lezen. Toch lijkt de flaptekst overroepen en is het soms ook doorbijten bij het lezen van de depressieve gedachten en handelingen van de protagonist. Het boek is een prima tussendoortje, maar maakt de verwachtingen niet helemaal waar.