Versnelt richting plot

Ik heb tijdens het lezen van De achtbaantester meermaals moeten lachen; hoewel het personage bepaald geen makkelijk leven leidt, is het boek vol lichtheid en humor geschreven. Het perspectief tekent het personage, maar interessanter nog zijn de dialogen, waarin de afstand tussen protagonist Herman en de buitenwereld zichtbaar wordt. Hoewel je steeds meer voelt aankomen wat er echt met Hermans moeder is gebeurd, lees je toch gretig door naar het einde - je wilt toch weten wat een ritje in de gevreesde achtbaan met Herman doet. En weet je? Er is nog alle ruimte om toch nog een mooie relatie met Suikerspinnen Jeannette te krijgen!