Jij-perspectief levert indringend beeld op

Ik ben begonnen met het voorlezen van Schuilhuisje aan mijn veertienjarige kind, maar merkte toch dat de essentie van het boek, de onuitgesproken essentiële zaken die in de relatie tussen twee volwassenen speelde, niet al te herkenbaar voor hun was. Ongeveer op het punt dat de bonsai doodging, besloot mijn kind dat we beter een ander boek konden kiezen en las ik zelf verder. Achteraf ben ik daar blij om, want het ‘dubbelleven’ van de jij-persoon had nogal een niet-kindvriendelijke achtergrond.

Knap vond ik de voelbare beklemming van twee mensen die thuiswerken in coronatijd en de onuitgesproken irritaties en verwachtingen. Het jij-perspectief bracht je daarbij dichterbij de hoofdpersoon en de manier waarop zij naar haar vriend keek. Haar verwarring, wensen, dubbele gevoelens… alles komt bij de lezer binnen alsof die dat zelf meemaakt. Soms levert het ook een gevoel van onbegrip op: waarom wil ze toch een kind van hem, terwijl zo duidelijk wordt dat hij niet geschikt is voor het vaderschap?

Ook fijn is de herkenbaarheid van die periode, waarin thuiswerken de norm was en je alleen met een negatieve test uit eten mocht. Je zou het bijna zijn vergeten, zo zijn we weer gewend geraakt aan onze vrijheid.

Al met al een aanrader voor de lezer die niet op zoek is naar een oppervlakkige en snelle spanningsboog, maar die mee wil gaan in de traagheid van corona en de diepgang van een niet lekker lopende relatie.