Gemiste kans

Het had een prachtige biografie van een rivier kunnen zijn, zoals de ondertitel het noemt. Maar Hendriksma is daar niet helemaal in geslaagd. Hij heeft veel wetenswaardigheden beschreven en zijn huiswerk goed gedaan, dat is zeker. En daarmee is het zeker een boeiend boek geworden. Maar er mist iets en er is iets overbodigs.

Mist de passie, liefde, verbondenheid met de Rijn? In de eerste hoofdstukken voert Hendriksma Ernst Bromeis op, de man die de Rijn afzwom. Die Bromeis lijkt me iemand die echt een passie had, een reden om de Rijn af te zwemmen. Hendriksma niet. Hij heeft zelfs niet met Bromeis gesproken lijkt het, en baseert zich alleen op krantenknipsels waar het Bromeis' actie betreft.

Wat volgt is een samenbindpoging van alle feiten uit vele bronnen, plaatselijke archieven en gesprekken en brochures. Hendriksma vertelt van zijn eigen "avonturen" langs de Rijn: de journalist die stuit op mensen die hun afspraak voor een interview niet nakomen, krakkemikkige hotelkamers, zo nu en dan stukje langs de rivier joggen of fietsen tot hij weer getroffen wordt door een regenbui of zo, en vele glazen op vele terrassen. In de manier van schrijven lijkt hij een voorbeeld gezocht te hebben bij Frank Westerman of misschien nog pretentieuzer bij Bill Bryson. Ook bij Westerman gaan de beslommeringen van de schrijver irriteren, maar die heeft dan nog een verbondenheid met zijn onderwerp, een passie van waaruit schrijft, waarmee je die inkijk in de zoektocht van de auteur nog enigszins kan verklaren.

Hendriksma had zichzelf beter uit beeld kunnen laten, dan was het ongetwijfeld een veel beter en minstens zo boeiend boek geworden, wat in ieder geval prettiger zou lezen.