Boeiend geschreven maar soms te weinig uitgewerkt

Lotta Magnusson (1969, Norrahammar, Zweden) woont sinds 1999 in Nederland en is na een carrière in de financiële wereld, scenarioschrijver. Als helft van het collectief DramaQueens heeft ze meegewerkt aan diverse films en tv-series. Haar boek Kind van duizend meren verscheen als deel 2 van de historische reeks Het laatste weeshuis.

Dat Magnusson scenarioschrijver is wordt al vrij snel duidelijk. Nog maar net begonnen aan het boek lukt het haar al om heel duidelijk de sfeer van 1967 en het hoofdpersonage neer te zetten. Maria Beijer, 23 jaar, lacht het leven ogenschijnlijk, volop toe. Ambitieuze baan als journalist bij de Telegraaf, leuke vriend, eigen huisje en goede vooruitzichten. Kortom alles wat je hartje kan begeren. Maar al snel blijkt dat dit niet altijd zo geweest is. Haar jeugd in een weeshuis van de organisatie Nobilitas is traumatisch geweest en ondanks dat ze het ontvlucht is lijkt het haar nog steeds te achtervolgen. Wanneer ze een pakketje uit Zweden ontvangt van huishoudster Rita van het weeshuis, gaat ze op onderzoek uit. Doorheen het verhaal weeft de schrijver heel kunstig het lot van de Roma’s, een pijnlijke episode uit de geschiedenis van Zweden.

Het verhaal wordt zowel vanuit Maria als vanuit Rita geschreven. Beide, goed uitgewerkte personages, vertellen vanuit een ik-perspectief hun verhaal waardoor je langzaam maar zeker niet alleen een beeld krijgt wat er in het verleden gebeurd is maar ook mee genomen wordt in het heden. Doordat je als lezer mondjesmaat informatie krijgt wordt er langzaam een spanning opgebouwd en blijf je nieuwsgierig om door te willen lezen.

‘Ik ben nooit eerder het binnenland in geweest, maar de wegen zijn inmiddels keurig geveegd, de lage winterzon staat helder aan de hemel en het winterlandschap betovert me terwijl het aan me voorbijschiet. Hier nemen de duizend meren het over van de oneindige zee, zijn de bossen dieper, en ligt de sneeuw nog dikker.’

Magnusson schrijft beeldend, bijna filmisch en misschien wil ze het soms ook wel iets te mooi doen. Dat kan het gevoel geven dat het allemaal iets te toevallig is en alles net iets te soepel gaat. Ook blijven er wat vragen over, een verhaallijn die niet verder uitgewerkt wordt waardoor er vraagtekens ontstaan. Want waarom is de organisatie Nobilitas nu zo angstaanjagend en moet je ervoor op de vlucht en welke rol speelt priester Bernd nu precies.
Het plot krijgt nog een verrassende wending die je als lezer, ondanks dat je die wel kan zien aankomen, geschokt en verbaasd achterlaat.
In Kind van duizend meren laat Lotta Magnusson zien dat ze geboeid kan vertellen maar die de lezer kan achterlaten met een aantal onbeantwoorde vragen die de essentie van het verhaal raken.