Lezersrecensie
Herinneringen, maar bovenal een ode aan de liefde
Wanneer Eefje ongeneeslijk ziek is brengt ze haar laatste weken door in een hospice. Een praktische keuze want hier kan ook haar minnaar haar bezoeken. Vrijwel dagelijks komt haar minnaar op bezoek, blijft soms slapen in het aanklikbed. Om de narigheid , het slechte vooruitzicht te ontvluchten gaan ze samen op reis. In hun gedachten gaan ze terug naar de vele reizen die ze samen of alleen maakten. Samen zoeken ze ook troost in literatuur en poëzie.
Niet alleen de mooie herinneringen, ook de moeilijke onzekere tijden passeren de revue. Het niet weten wat te willen en de lastige studententijd. Het zoeken naar de eigen seksualiteit. Ze vertellen elkaar dingen die ze nog niet van elkaar wisten. Maar altijd met respect.
“‘Laten we zacht zijn voor elkander.’ Dat was onze wapenspreuk.”
Het verhaal wordt verteld door een naamloze verteller, maar het is eigenlijk wel duidelijk dat dit de stem van de schrijver zelf is. Adriaan van Dis (1946) had zelf, 38 jaar een lang, een relatie met een getrouwde vrouw. In veel al korte hoofdstukken en korte, staccato zinnen maakt de verteller de lezer deelgenoot van de laatste weken die hij met zijn geliefde heeft. Het is een schrijfstijl die raakt, je voelt de liefde maar ook het verdriet voor het naderende afscheid.
‘Ik kamde haar haar. Stiftte haar lippen. Trok haar nachthemd strak. En ik ernaast op het kussen. We lachten niet. Lukte niet.’
Beeldend beschrijft van Dis de reizen die gemaakt worden. Je reist mee naar onder andere Frankrijk, Senegal maar ook het huisje achter de duinen spreekt tot de verbeelding.
‘Alles voor de reis’ is een roman. Een roman over liefde en leugens zoals de ondertitel aangeeft. Iets wat van Dis in zijn nawoord nogmaals benadrukt. ‘Alles is waar behalve wat ik heb verzonnen.’ Al zou alles verzonnen zijn, wat blijf is een mooi intiem verhaal over de liefde tussen twee mensen die tot het einde van elkaar houden. Een verhaal over de kracht en het koesteren van herinneringen en bovenal een ode aan de liefde.
Niet alleen de mooie herinneringen, ook de moeilijke onzekere tijden passeren de revue. Het niet weten wat te willen en de lastige studententijd. Het zoeken naar de eigen seksualiteit. Ze vertellen elkaar dingen die ze nog niet van elkaar wisten. Maar altijd met respect.
“‘Laten we zacht zijn voor elkander.’ Dat was onze wapenspreuk.”
Het verhaal wordt verteld door een naamloze verteller, maar het is eigenlijk wel duidelijk dat dit de stem van de schrijver zelf is. Adriaan van Dis (1946) had zelf, 38 jaar een lang, een relatie met een getrouwde vrouw. In veel al korte hoofdstukken en korte, staccato zinnen maakt de verteller de lezer deelgenoot van de laatste weken die hij met zijn geliefde heeft. Het is een schrijfstijl die raakt, je voelt de liefde maar ook het verdriet voor het naderende afscheid.
‘Ik kamde haar haar. Stiftte haar lippen. Trok haar nachthemd strak. En ik ernaast op het kussen. We lachten niet. Lukte niet.’
Beeldend beschrijft van Dis de reizen die gemaakt worden. Je reist mee naar onder andere Frankrijk, Senegal maar ook het huisje achter de duinen spreekt tot de verbeelding.
‘Alles voor de reis’ is een roman. Een roman over liefde en leugens zoals de ondertitel aangeeft. Iets wat van Dis in zijn nawoord nogmaals benadrukt. ‘Alles is waar behalve wat ik heb verzonnen.’ Al zou alles verzonnen zijn, wat blijf is een mooi intiem verhaal over de liefde tussen twee mensen die tot het einde van elkaar houden. Een verhaal over de kracht en het koesteren van herinneringen en bovenal een ode aan de liefde.
1
Reageer op deze recensie
