Kankerkonijn

Dirk, heet het konijn op de cover.

Dirk het Kankerkonijn.

De scène waarin het knaagdier doet wat het doet - knagen - is een geweldige combinatie van horror en slapstick: “Eerst werd hij besproeid met de doorzichtige chemo en daarna met mijn bloed. Het kwam in golven op hem neer.”

David is veertien en net als het leven moet beginnen steekt een tennisbaltumor daar een stokje voor. Wat volgt is het verslag van een jaar in en uit het ziekenhuis.

Klinkt heavy? Is dat niet (altijd).

Debutant (en hoofdpersonage?) Hoekstra vindt vaak humor in de situatie, zuigt de lucht zelden uit de kamer.

Jazeker, soms is het wat langdradig - die vreemde afstudeerprojecten van de millenials in Maastricht hebben we al eerder gelezen - maar hoe David daar dan weer en met zijn sondevoedingsrugzak tussendoor dwaalt, is een beeld dat sterker is dan alle performances te samen.

Het paard op het einde had ook niet gehoeven, met Dirk waren we allang blij, maar al bij al staart de auteur toch eerder naar het volledige, opstandige lichaam dan naar de navel alleen.