Het ultieme niets

Je zou vermoeden dat in elke roman wel iets zit dat je doet nadenken over de wereld waarin we leven, leef-den of zullen leven.

Dat elk sprookje een poging is om met de werkelijkheid om te gaan.

Dat elke allegorie een onderliggende betekenis blootlegt.

Dat SF niet alleen fiction, maar ook een béétje science is?

Niets van dat alles hier, alsof elke diepere gedachte zorgvuldig - met een product naar keuze - is weggeschrobd en vervangen door dezelfde vragen die ik me hier stel.

Zoals: waaròm zou je dit lezen?

Meer nog: waarom zou je dit in godsnaam schrijven?

Want, Jezus (als we dan toch een poging doen), Jezus!, wie zit te wachten op een absurdistisch verhaal over… niets?

“Wij zijn niet echt, dit is niet echt, alles wat we meegemaakt hebben is niet echt, het is allemaal verzonnen.”

Ok. Goed.

Dat mag.

Het is toegelaten.

Maar leg het me uit. (Maar niet zo uitleggerig).

Want nogmaals: waarom? (In godsnaam).

En: aan wat voor drugs zit jij, Rob van Essen?