Sneeuwwitje en de Boze Wolf

Tien dagen heb ik er over gedaan om dit dunne boekje te lezen.

Tien dagen!

Tien dagen die nodig zijn om elke zin de aandacht te schenken die hij verdient.

Want zelfs als buiten de zon schijnt, sneeuwt het zachtjes dwarrelende gedachtes op de pagina’s.

Ze smelten niet. 

Ze blijven liggen.

Blijven hangen.

Six schrijft bedachtzaam observerend, zorgvuldig formulerend.

En zo moet je ‘in het wit’ ook lezen.

Langzaam voortschrijdend.

Als de tijd.

Ik kan me de schrijver niet voorstellen aan een computerscherm.

Alles aan dit boek is ganzenveer.