Een bundel die dichtbij komt.

Ik begon gewoon te lezen. En toen zat ik ineens midden in de emoties. Dezelfde botten is een bundel met negentien verhalen en in bijna elk verhaal zit wel iets wat raakt. Soms zacht, soms pijnlijk en soms gewoon heel herkenbaar.
De verhalen gaan over liefde, verlies, vriendschap, boosheid, onzekerheid en alles wat daar tussenin zit. Over dingen die je misschien niet hardop zegt, maar wel herkent. Gedachten die je zelf ook weleens hebt gehad, of situaties die zomaar uit het dagelijks leven gegrepen kunnen zijn.
Wat ik mooi vind is dat niemand perfect is in deze verhalen. Iedereen draagt iets met zich mee. Soms las ik een stukje en dacht ik: ja, dit had zomaar een gesprek kunnen zijn dat ik zelf heb gevoerd. Of een gevoel dat ik herken maar lastig onder woorden kan brengen.
Er komen ook zwaardere onderwerpen voorbij, zoals suïcide en verslaving maar dat gebeurt op een rustige en eerlijke manier. Het voelt nergens overdreven. Meer alsof iemand je iets toevertrouwt.
De verhalen worden vanuit verschillende perspectieven verteld en dat maakt het extra interessant. Je merkt hoe anders mensen dezelfde situatie kunnen beleven. Ik zat er echt helemaal in alsof ik even naast de personages stond.
Achterin het boek staat bij een aantal verhalen welk nummer of welke artiest de inspiratie was. Dat vond ik een leuke toevoeging. Zelf had ik het nog fijner gevonden als die muziek al aan het begin van het verhaal stond maar dat is puur persoonlijk.
Dezelfde botten is een debuut, maar dat voel je eigenlijk niet. Het is een bundel die dichtbij komt.