De rust van Morisaki’s boekwinkel

Morisaki’s boekwinkel leest gewoon fijn. Vanaf de eerste pagina word je meegenomen in een wereld die zachtjes tot leven komt. Je leert Takako kennen, haar oom en de boekwinkel die bijna als een personage op zichzelf voelt. Zonder dat het expliciet wordt uitgelegd, voel je meteen: dit is Japan. In de kleine details, in de manier waarop mensen met elkaar omgaan, in de stilte tussen de regels door.

Het is een rustig, warm boek. Geen grote drama’s, geen harde plotwendingen, maar juist die ingetogenheid maakt het bijzonder. De thema’s familie, vriendschap, lezen en jezelf opnieuw leren kennen worden op een bijna tedere manier aangeraakt. Soms voelt het bijna abstract, alsof je als lezer zelf de ruimte krijgt om betekenis toe te voegen. Dat vind ik mooi, al werkten niet alle elementen even goed voor mij. Vooral de tijdsprongen haalden me af en toe uit het verhaal; ze braken de flow net op het moment dat ik er helemaal in zat.

Toch blijft er iets hangen. Die zachte sfeer, de liefde voor boeken, de kleine momenten van verbinding. Soms is dat precies het soort verhaal dat je onverwacht raakt en nog even bij je blijft nadat je het hebt dichtgeslagen.