Schulman laat zien hoe herinneringen kunnen verschuiven en hoe lang het kan duren voordat je begrijpt wat je als kind hebt meegemaakt.

De zeventiende laat vooral zien hoe hardnekkig herinneringen kunnen zijn en hoe lang het kan duren voordat je begrijpt wat je als kind hebt meegemaakt. Voor een eerste kennismaking met Alex Schulman valt meteen op hoe sterk hij zich richt op de werking van het geheugen. Niet door grote gebeurtenissen uit te vergroten, maar door te laten zien hoe een ogenschijnlijk klein detail een leven lang invloed kan houden.

Vidar, de hoofdpersoon, keert steeds terug naar het vakantiehuis uit zijn jeugd. In het begin voelt die plek nog vertrouwd, bijna warm. Het is een decor dat hij denkt te kennen. Maar naarmate het verhaal vordert, verschuift dat beeld. Het huis blijkt niet alleen een plek van herinneringen, maar ook een plek waar iets is misgegaan, iets wat Vidar nooit helemaal heeft durven aankijken. Schulman laat dat langzaam kantelen, waardoor je als lezer steeds meer gaat twijfelen aan wat Vidar zich herinnert en wat hij misschien liever vergeet.

De telefoongesprekken die Vidar voert met mensen uit zijn verleden vormen een belangrijk onderdeel van het verhaal. Ze zijn soms stroef, soms ontwijkend, maar altijd veelzeggend. Wat opvalt, is hoe verschillend mensen dezelfde gebeurtenis kunnen herinneren. Waar Vidar zoekt naar bevestiging, krijgt hij vooral fragmenten terug. Daardoor blijft lang onduidelijk wat er werkelijk is gebeurd, en juist dat maakt het verhaal spannend. Niet door actie, maar door de manier waarop herinneringen tegen elkaar afsteken.

Het vakantiehuis zelf voelt bijna als een personage. In het begin roept het nostalgie op, maar gaandeweg krijgt het iets beklemmends. Het beweegt mee met Vidars zoektocht. Hoe dichter hij bij de waarheid komt, hoe zwaarder de sfeer wordt. Dat werkt goed, omdat het huis zo duidelijk verbonden is met zijn innerlijke wereld. Het is de plek waar alles ooit begon en waar alles uiteindelijk samenkomt.

De opbouw van het verhaal vraagt soms wat geduld. Schulman geeft weinig prijs en laat de lezer vooral meebewegen met Vidars onzekerheid. Dat vertraagde tempo past bij het thema, al kan het af en toe wat afstandelijk aanvoelen. Toch blijft de spanning aanwezig, juist omdat je voelt dat er iets onder de oppervlakte broeit. Wanneer de puzzelstukjes uiteindelijk op hun plek vallen, klopt het geheel emotioneel.

De Nederlandse vertaling van Angélique de Kroon leest prettig en behoudt de sobere, beheerste toon van Schulmans stijl. Die eenvoud werkt in het voordeel van het verhaal. Geen grote woorden, maar kleine observaties die langzaam gewicht krijgen.

De zeventiende is uiteindelijk een roman die vooral indruk maakt door de manier waarop herinneringen worden blootgelegd en opnieuw betekenis krijgen. Het is geen boek dat leunt op plotwendingen, maar op de vraag hoe je verder leeft met een verleden dat je nooit helemaal hebt begrepen. Het verhaal blijft daardoor nog lang in je gedachten aanwezig.