“Hoop tegen beter weten in ... dat gevoel heeft Heather Morris prachtig gevangen.”

Via de HarperCollins Holland Boekenclub kreeg ik de kans dit boek te lezen, en ik deel graag mijn ervaring

De wens is een verhaal dat me diep heeft geraakt, misschien juist omdat ik zelf een zware ziekteperiode heb doorgemaakt. Veel emoties uit mijn eigen traject kwamen tijdens het lezen weer even dichtbij: de onzekerheid, het verdriet, maar ook die kleine lichtpuntjes van hoop die je overeind houden.

Heather Morris vertelt het verhaal van Jesse, een vijftienjarig meisje dat ongeneeslijk ziek is. Wat me meteen trof, is haar enorme kracht om er voor anderen te willen zijn. Ondanks alles probeert ze haar ouders en broertje te steunen. Vooral haar vader vond ik confronterend: zijn boosheid is pijnlijk, maar ook begrijpelijk. Machteloosheid zoekt soms een uitweg.

Door het verhaal heen zitten kleine momenten van luchtigheid die juist door hun eenvoud raken. Niet omdat ze grappig bedoeld zijn, maar omdat ze laten zien hoe mensen soms proberen om met een moeilijke situatie om te gaan. Een opmerking van Jesse of een onverwachte reactie van Alex zorgt af en toe voor een glimlach, maar altijd met een randje. Het maakt het verhaal menselijk, zonder het zware onderwerp te verdoezelen.

Als lezer blijf je, ook al weet je diep van binnen beter, toch hopen dat Jesse weer beter wordt. Je hunkert naar een wonder, hoe klein de kans ook is. De ziekte is continu aanwezig, maar die hoop laat je niet los. Het verhaal speelt mooi met dat spanningsveld: weten wat er waarschijnlijk gaat gebeuren, maar toch blijven verlangen naar een onverwachte wending. Dat gevoel van hoop tegen beter weten in vond ik heel herkenbaar.

Alex’ ontwikkeling vond ik mooi en geloofwaardig. Hij begint afstandelijk, maar door Jesse leert hij zich open te stellen. Alle personages proberen op hun eigen manier om te gaan met wat er gebeurt, en dat voelt oprecht.

Ik ken Heather Morris al van Het meisje dat twee kampen overleefde en De tatoeëerder van Auschwitz, boeken die me nog lang zijn bijgebleven. Daarom was ik benieuwd hoe ze een hedendaags, emotioneel verhaal zou aanpakken en dat doet ze met dezelfde warmte en menselijkheid.

De wens is een ontroerend, eerlijk en hoopvol boek. Het laat zien hoe liefde, veerkracht en verbondenheid zelfs in de moeilijkste momenten kunnen blijven bestaan. Voor mij was het herkenbaar, troostend en soms confronterend, maar vooral heel mooi.