Warm, licht en heerlijk leesbaar.

Met Margje keert Jan Siebelink terug naar de wereld van Ruben Sievez. Ondanks de titel draait het boek opnieuw vooral om Ruben. Dat stoorde me niet. Integendeel. Het zorgt voor rust en houvast, omdat je het verhaal steeds door zijn ogen volgt.

Wie Knielen op een bed violen heeft gelezen, herkent meteen de sfeer, maar Margje is duidelijk lichter. Minder benauwend, minder zwaar op de hand. Daardoor leest het boek snel en makkelijk ik had het zo uit. Geen worsteling, geen doorploegen, gewoon prettig lezen.

De familieverhoudingen staan centraal. De band tussen Margje en haar zoons is warm, soms bijna teder. Van een echte strijd tussen de broers merkte ik weinig; loyaliteit voert de boventoon. Juist dat maakt het boek zacht en menselijk, zonder sentimenteel te worden.

Het interessantst vond ik de verhaallijn rond oom Anton. Daar hangt iets onuitgesprokens, iets wat nooit helemaal wordt uitgelegd. Siebelink laat hier lekker wat open, en dat werkt. Die onderhuidse spanning tilt het boek voor mij net een stukje op.

Wat blijft hangen, is vooral de sfeer. Siebelink kan schrijven. Geuren, kleuren, stemmingen je zit er zo in. Margje is geen boek dat je omver blaast, maar wel eentje dat fijn wegleest en rustig blijft nazinderen.