Spanning vanaf pagina één, duisternis met ruimte voor warmte en een hoofdpersonage dat blijft hangen.

Dit boek pakt je meteen. Het begint met prachtige, bijna poëtische quotes en voor je het weet zit je midden in een verhaal dat je niet meer kunt wegleggen. De spanning is vanaf de eerste pagina voelbaar en soms zelfs onheilspellend, waardoor je met een lichte knoop in je maag blijft doorlezen. Jerrad Hoff beheerst die strak opgebouwde spanning als geen ander.
Tussen alle duisternis door is er af en toe ruimte voor subtiele humor en dat voelt precies goed. Sommige scènes zijn ronduit nachtmerrieachtig, met misbruik, geweld en bloedvergieten, heftig en angstaanjagend maar nooit om het effect, het past bij het verhaal dat verteld moet worden. Tegelijkertijd zijn er ook ontroerende momenten, gevuld met warmte, liefde en schaamte over wat er is gebeurd, wat het verhaal menselijk en gelaagd maakt.
De structuur is typisch Hoff, met tijdsprongen en terugblikken die langzaam blootleggen wat er in het verleden is gebeurd. De bekende ingrediënten zijn aanwezig, een mooie (rijke) vrouw met een heftig verleden, veel spanning en emotie, maar het blijft moeiteloos levendig. Leuk detail is de verwijzing naar Sant’Anna, een eerder boek van Jerrad Hoff. Voor fans een fijne knipoog
Het verhaal van Susie Tennyson is indrukwekkend. In de jaren zeventig was ze hét nieuws, daarna verdween ze uit beeld. Jaren later staat ze opnieuw in de schijnwerpers maar ze wil vooral rust. Je voelt haar eenzaamheid, haar verlangen naar een normaal leven en haar enorme kracht. Wanneer ze eindelijk besluit te vertellen wat er destijds is gebeurd, begrijp je waarom ze zo lang heeft gezwegen, het is huiveringwekkend. De wraak voelt als lezer bijna bevrijdend, eindelijk afrekenen met het verleden....