Heel de mens

Ik ben al een aantal jaren lid van een (live) leesclub, waarbij we tien boeken per jaar lezen en bespreken. Twee van de tien boeken, zo is de afspraak, moeten klassiekers zijn. Die klassiekers zijn soms een mooie verrassing, soms ook blijkt het echt ouwe meuk te zijn. 'Het hart is een eenzame jager' is één van de twee klassiekers die voor dit jaar op de rol staat. En dit boek blijkt wel een heel mooie verrassing te zijn. Ik heb het in één adem uitgelezen, en kon en kan eigenlijk bijna niet geloven dat een 23-jarige dit boek (nog wel haar debuut ook) heeft geschreven. Het verhaal zelf is simpel, we volgen een aantal mensen die in een klein dorpje in het zuiden van de VS wonen, eind jaren dertig, en wiens levens daar elkaar kruisen. De personages zijn echter helemaal niet simpel: elk personage wordt degelijk geïntroduceerd, ontleed, getekend en ontwikkeld door de schrijfster. Mick Kelly, een stoer meisje uit een arm gezin, met een sterk gevoel voor eerlijkheid en rechtvaardigheid, die droomt van muziek en pianospelen, maar ook snapt dat dat niet haar toekomst zal zijn. Jake Blount, een man met sterke socialistisch/marxistische overtuigingen, die teleurgesteld in het leven en de strijdkracht van arbeiders zijn heil zoekt in de aanval en zijn verdoving zoekt in drank. Dokter Copeland, die zijn beroep geheel volgens de Hippocrates-eed uitvoert, maar ondertussen niet in staat is geweest zijn huwelijk en zijn band met zijn kinderen te ontwikkelen. Biff Brannong, de kroegbaas van het New York Café, de plek die al deze personages met elkaar verbindt. En daar tussendoor loopt de heer Singer, een doofstomme man die juist door deze handicap voor iedereen een luisterend oor lijkt te hebben, als een soort Alwetende. De manier waarop de schrijfster de eenzaamheid van elk van de personages weet te verbeelden en te verwoorden is geweldig: je gelooft het, je leeft met ze mee, je herkent het. Hoe komt een 23-jarige toch zo wijs?
Het boek had makkelijk ook in deze tijd kunnen verschijnen, het zijn universele thema's die de schrijfster bij de kop pakt en de wijze van schrijven doet allerminst gedateerd aan. Zelfs als het gaat over de achterstelling van zwarte mensen (dokter Copeland mag bijvoorbeeld niet het café in, en de kinderen van dokter Copeland werken allemaal in dienst van blanke mensen) is het -helaas- nog actueel en herkenbaar.
Ik werd er overigens niet vrolijk van, van dit boek. Daarvoor is het boek te herkenbaar, alle tekortkomingen van het bestaan komen aan de orde, en echte oplossingen om die tekortkomingen aan te pakken worden niet geboden. Maar ja, dat is in het echte leven denk ik ook zo.