Lezersrecensie
3,5 ster voor een verhaal dat je niet wegblaast, maar wel in je hoofd blijft zitten
De in Vancouver, Canada, woonachtige Marcus Kliewer is maker van stop-motionfilms. Vroeger woonden wij hier is zijn debuut als schrijver. Het begon als kortverhaal op Reddit waar het de award won voor Sacriest Story of the Year 2021 van het 18 miljoen leden tellende No Sleep forum. Het kortverhaal werd een boek dat in 2025 uitkwam en waarvan Netflix inmiddels de filmrechten heeft gekocht.
Charlie en Eve zijn geliefden en renoveren oude huizen. Ze kunnen hun geluk niet op wanneer ze een oud en enigszins afgelegen huis zeer goedkoop op de kop kunnen tikken. Op een dag staat een man, Thomas, met zijn gezin voor de deur. Hij heeft vroeger in het huis gewoond en wil het graag aan zijn kinderen laten zien.
Eve is niet de meest sterke persoonlijkheid en wordt door de vraag overrompeld. Ze laat het gezin binnen wanneer de vader belooft dat ze na 15 minuten weer buiten zullen staan. Eenmaal binnen gebeuren er allerlei onverklaarbare gebeurtenissen. Wanneer Charlie ook nog verdwijnt, weet Eve niet meer of er iets mis is met het huis en de vroegere bewoners of dat zij langzaam de grip op de realiteit aan het verliezen is. Of zoals de ondertitel zegt:
Je liet ze binnen. Dat had je niet moeten doen…
Het boek trekt vanaf de eerste regel je aandacht. Geen inleiding, proloog of een aanloop, de spanning zit er onmiddellijk in. Het verhaal wordt vanuit Eve in de derde persoon verteld. Je leert haar kennen, je wordt meegenomen in haar gedachten en maakt kennis met Mo. Een personage dat zich langzaamaan kenbaar maakt. Tussen de hoofdstukken staan stukjes van fora, Wikipedia en krantenberichten. Op het eerste gezicht lijkt dit heel willekeurig, maar uiteindelijk valt dit allemaal samen. De vaart zit goed in het verhaal en Kliewer heeft een heel beschrijvende en beeldende schrijfstijl. Je krijgt gewoon de kriebels van dit verhaal. Het is duidelijk waarom de filmrechten zijn aangekocht, want daar leent het verhaal zich prima voor.
De cover van het boek, die gelukkig hetzelfde is als het origineel, laat een foto van een typisch Amerikaans huis zien. De foto is in verticale stroken geknipt en daarna weer in een andere volgorde samengevoegd tot een nieuwe foto. Het geeft een unheimische uitstraling aan het boek. Ook de titel ziet er wat verknipt uit.
Verknipt, dat is zoals je je voelt na het uitlezen van het boek. Het hele verhaal bevat een spanning waar je niet precies je vinger op kan leggen, maar die onder je huid gaat zitten. Je wil weten wat er is gebeurd en wat er nog gaat gebeuren. Wie heeft er nog grip op de realiteit en wat is echt? Het feit dat Eve keuzes maakt die ik niet begrijp, kan ik naast me neerleggen, want hé: iedereen is anders. Maar het feit dat niet alle lijntjes samenkomen en je met vragen achterblijft, laat me verward achter.
En toch, lang na het uitlezen van het boek, blijft dit verhaal in je hoofd zitten. Het woord thriller op de cover dekt de lading niet volledig, want het heeft paranormale en horror elementen. En ik hou eigenlijk wel van die drie genres, maar ik ben uiteindelijk niet weggeblazen door het verhaal. Eigenlijk weet ik nog steeds niet wat ik van het boek vind. Ik waardeer het boek met 3,5 ster.
Charlie en Eve zijn geliefden en renoveren oude huizen. Ze kunnen hun geluk niet op wanneer ze een oud en enigszins afgelegen huis zeer goedkoop op de kop kunnen tikken. Op een dag staat een man, Thomas, met zijn gezin voor de deur. Hij heeft vroeger in het huis gewoond en wil het graag aan zijn kinderen laten zien.
Eve is niet de meest sterke persoonlijkheid en wordt door de vraag overrompeld. Ze laat het gezin binnen wanneer de vader belooft dat ze na 15 minuten weer buiten zullen staan. Eenmaal binnen gebeuren er allerlei onverklaarbare gebeurtenissen. Wanneer Charlie ook nog verdwijnt, weet Eve niet meer of er iets mis is met het huis en de vroegere bewoners of dat zij langzaam de grip op de realiteit aan het verliezen is. Of zoals de ondertitel zegt:
Je liet ze binnen. Dat had je niet moeten doen…
Het boek trekt vanaf de eerste regel je aandacht. Geen inleiding, proloog of een aanloop, de spanning zit er onmiddellijk in. Het verhaal wordt vanuit Eve in de derde persoon verteld. Je leert haar kennen, je wordt meegenomen in haar gedachten en maakt kennis met Mo. Een personage dat zich langzaamaan kenbaar maakt. Tussen de hoofdstukken staan stukjes van fora, Wikipedia en krantenberichten. Op het eerste gezicht lijkt dit heel willekeurig, maar uiteindelijk valt dit allemaal samen. De vaart zit goed in het verhaal en Kliewer heeft een heel beschrijvende en beeldende schrijfstijl. Je krijgt gewoon de kriebels van dit verhaal. Het is duidelijk waarom de filmrechten zijn aangekocht, want daar leent het verhaal zich prima voor.
De cover van het boek, die gelukkig hetzelfde is als het origineel, laat een foto van een typisch Amerikaans huis zien. De foto is in verticale stroken geknipt en daarna weer in een andere volgorde samengevoegd tot een nieuwe foto. Het geeft een unheimische uitstraling aan het boek. Ook de titel ziet er wat verknipt uit.
Verknipt, dat is zoals je je voelt na het uitlezen van het boek. Het hele verhaal bevat een spanning waar je niet precies je vinger op kan leggen, maar die onder je huid gaat zitten. Je wil weten wat er is gebeurd en wat er nog gaat gebeuren. Wie heeft er nog grip op de realiteit en wat is echt? Het feit dat Eve keuzes maakt die ik niet begrijp, kan ik naast me neerleggen, want hé: iedereen is anders. Maar het feit dat niet alle lijntjes samenkomen en je met vragen achterblijft, laat me verward achter.
En toch, lang na het uitlezen van het boek, blijft dit verhaal in je hoofd zitten. Het woord thriller op de cover dekt de lading niet volledig, want het heeft paranormale en horror elementen. En ik hou eigenlijk wel van die drie genres, maar ik ben uiteindelijk niet weggeblazen door het verhaal. Eigenlijk weet ik nog steeds niet wat ik van het boek vind. Ik waardeer het boek met 3,5 ster.
1
Reageer op deze recensie
